ΤΕΤΑΡΤΗ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΟΣ ΜΑΣ
9 του μηνός Ιουλίου και η καινούργια μέρα μας επιφυλάσσει καινούργιες εκπλήξεις και καινούργια προσκυνήματα. Μετά το καθιερωμένο πρωινό, ξεκινούμε για τα Ιεροσόλυμα την πόλη των ονείρων του κάθε χριστιανού. Βεβαίως πριν από δύο μέρες εκεί βρισκόμαστε, αλλά τα προσκυνήματα είναι πάρα πολλά και πρέπει και σήμερα να ξαναπάμε . Επιβιβαζόμαστε στο αυτοκίνητό μας και μετά την καθημερινή μας προσευχή και πάλι ο πατήρ Τιμόθεος μας προϊδεάζει για τα προσκυνήματα τα οποία θα συναντήσουμε.
Πρώτος σταθμός μας είναι το σπίτι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου. Έχει μεγάλη σημασία για μας τους χριστιανούς το κάθε σπίτι του κάθε Αγίου. Όμως στο σπίτι αυτό συντρέχουν και άλλοι λόγοι για τους οποίους θα πρέπει να επισκεφθούμε και να προσκυνήσουμε. Στο σπίτι αυτό φιλοξενήθηκε η Υπεραγία Θεοτόκος για περίπου έντεκα χρόνια αφότου πέθανε ο Κύριος και Αναστήθηκε και στη συνέχεια αναλήφθηκε στον ουρανό. Όλοι θυμόμαστε ότι την ώρα που ο Κύριος σταυρωνόταν κι εκεί κάτω από το Σταυρό η μητέρα του με τον Ιωάννη τόν Θεολόγο, θρηνούν για το θάνατό Του, ο Κύριος στρέφεται προς τη μητέρα του και δείχνοντάς τον Ιωάννη της λέγει, ότι από δω και στο εξής, αυτός θα είναι ο υιός σου. Στη συνέχεια, γυρίζει προς το μαθητή Του και του λέγει οτι, από σήμερα και στο εξής αυτή θα είναι μητέρα σου. Από 'κείνη λοιπόν τη στιγμή και μετά, η Υπεραγία Θεοτόκος ευρίσκεται στο σπίτι του Ευαγγελιστού Ιωάννου. Στο σπίτι αυτό όμως συνέβη και ο θάνατός της. Έντεκα χρόνια μετά την Ανάληψη του Κυρίου μας, πληροφορείται η Υπεραγία Θεοτόκος από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ ότι ήρθε η ώρα που πρέπει να φύγει από τον κόσμο αυτό. Εκεί λοιπόν στο σπίτι του Ευαγγελιστού Ιωάννου, ευρίσκεται τις τρείς τελευταίες ημέρες και προετοιμάζεται πνευματικά διά την αναχώρησή της. Όντως την τρίτη μέρα έφυγε από τον κόσμο αυτό και εκεί σήμερα που υπάρχει καθολικός ναός, στο υπόγειο του ναού υπάρχει κι ένα ομοίωμα της κεκοιμημένης Παναγίας, για να δείχνει ακριβώς τον τόπο που πέθανε την ημέρα εκείνη.
Δεν πέρασε όντως πολύ ώρα και το αυτοκίνητο στάθμευσε και αποβιβαστήκαμε. Και προχωρούμε με το μυαλό μας στραμμένο στα Άγια προσκυνήματα και φτάνουμε εκεί στο σπίτι του Ευαγγελιστού Ιωάννου.
Ο καθολικός ναός είναι τεράστιος και αφού μπήκαμε μέσα με την ανάλογη σιωπή κατεβήκαμε στο υπόγειο εκεί ακριβώς που μας ενδιέφερε. Μπροστά μας σε ιδιαίτερη θέση που βρίσκεται το ομοίωμα αυτό της κεκοιμημένης Παναγίας που όπως είπα βρίσκεται για να δείχνει το σημείο από όπου έφυγε από τον κόσμο αυτό. Με την ίδια σιωπή και τον ανάλογο σεβασμό στο χώρο εκείνο έστω κι αν ήταν καθολικός, φεύγουμε και προχωρούμε εκεί κοντά σε ένα προσκύνημα που σήμερα βρίσκεται στην κατοχή των Εβραίων.
Είναι ο τάφος του Δαβίδ. Όλοι θυμόμαστε των Άγιο αυτό Βασιλέα του Ισραηλιτικού λαού. Βεβαίως η Εκκλησία μας τον έχει αναδείξει Αγιο πλην όμως μέχρι και σήμερα για τους Εβραίους αποτελεί μεγάλη προσωπικότητα. Και εκεί με τον ανάλογο σεβασμό και με την ανάλογη τάξη, μπαίνουμε να προσκυνήσουμε, σε άλλο χώρο γυναίκες και σε άλλο χώρο οι άνδρες. Εκεί μπροστά στέκουν πολλοί Εβραίοι, οι οποίοι προσεύχονται.
Ο χώρος αυτός θεωρείται από τους σημαντικότερους χώρους προσευχής για τους Εβραίους. Με τη χάρη και τη βοήθεια του Κυρίου και του Προφήτου βγαίνουμε από το προσκύνημα αυτό και συνεχίζουμε την πορεία μας προς έναν άλλο ιερώτατο χώρο.
Είναι εκείνο το προσκύνημα που βρίσκεται στο χώρο που κάποτε ήταν το υπερώον. Εκεί στο υπερώον όπως θυμόμαστε συνέβησαν δύο μεγάλα γεγονότα. Εν πρώτοις λίγο προ του πάθους Του ο Κύριος συναντήθηκε με τους μαθητές του στον τελευταίο δείπνο. Είναι ο περίφημος μυστικός δείπνος. Εκεί επίσης, μετά από αρκετές ημέρες, περίπου δύο μήνες συνέβη το γεγονός της Πεντηκοστής. Οι μαθητές κατά την εντολή του Κυρίου βρίσκονται στο χώρο αυτό και πενήντα ημέρες ακριβώς μετά την Ανάσταση του Χριστού κατεβαίνει το Πνεύμα το Άγιον εν είδει πυρήνων γλωσσών. Εκεί μέσα σε αυτό το χώρο που αξιωνόμαστε να βρισκόμαστε, εκεί στο χώρο αυτό, που τα πόδια μας πατούν, εκεί ο χώρος αυτός αγιάστηκε από το Πνεύμα το Άγιον. Οι μαθητές φωτίζονται και από κει ξεκινούν φωτισμένοι από το Πνεύμα το Άγιον να βγούν στον κόσμο όλο και να κηρύξουν το Ευαγγέλιο του Θεού. Από κείνο το σημείο που βρισκόμαστε εμείς ξεκινάει όλη η αναμόρφωση του κόσμου.
Με την ευκαιρία της επίσκεψής μας στον Πατριάρχη Ιεροσολύμων αισθανόμαστε όλοι την ανάγκη να επισκεφτούμε και πάλι την κορυφή των προσκυνημάτων. Έτσι, πριν πάμε στον Πατριάρχη περνούμε από το ναό της Αναστάσεως, να προσκυνήσουμε και πάλι τον Πανάγιο Τάφο. Να πάλι μπροστά μας η σκισμένη κολώνα, ο τόπος της αποκαθήλωσης, ο φρικτός Γολγοθάς!
Να και πάλι το πολυπόθητο κουβούκλιο του Παναγίου Τάφου. Και πάλι ο συγκλονισμός είναι τεράστιος. Ναι μεν η χαρά μας είναι απερίγραπτη! Μαζί όμως και ένας αδιόρατος φόβος, ή μάλλον σεβασμός, μας κατακλύζει εκείνη τη στιγμή. Έχουμε τη συνείδηση ότι εδώ ετάφη ο Κύριος. Από το χώρο αυτό βγαίνει το Πανάγιο φώς, κάθε χρόνο. Είναι πράγματι το κέντρο της γης .
Αφού προσκυνήσαμε και χωρίς να το καταλάβουμε, ο χρόνος μας πιέζει να βρισκόμαστε στην πατριαρχική κατοικία για να αποδώσουμε το οφειλόμενο σεβασμό και να πάρουμε την απαραίτητη πατριαρχική ευλογία από τα χέρια του Παναγιωτάτου Πατριάρχου Ιεροσολύμων, για την επίσκεψή μας στα Ιεροσόλυμα. Σε λίγη ώρα όντως βρισκόμαστε εκεί. Μετά από μια σχετική καθυστέρηση μας δέχεται ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ. Θεόφιλος. Η χαρά μας είναι μεγάλη. Είμαστε μπροστά και κοντά σε μία από τις κορυφαίες προσωπικότητες του χριστιανικού κόσμου.
Μας δέχεται με πολλή αγάπη και μετά από μια σύντομη ξενάγηση αλλά και συμβουλευτική διδασκαλία, μας προσφέρει μια πατριαρχική ευλογία.
Δεν καθυστερήσαμε πάρα πολύ και τούτο διότι μας περιμένει πολύς δρόμος ακόμη. Φεύγουμε από κει και πηγαίνουμε σε ένα άλλο χώρο όπου και εδώ έχουν συμβεί την εποχή του Χριστού στοιχεία και γεγονότα πολύ σημαντικά. Ερχόμαστε στην ορεινή.
Η Ορεινή, είναι το μέρος εκείνο όπου κάποτε ήταν το σπίτι του Ζαχαρίου και της Ελισάβετ. Εκεί στην ορεινή γεννήθηκε και μεγάλωσε ο μεγαλύτερος προφήτης ο Ιωάννης ο Πρόδρομος. Εκεί στην ορεινή υπάρχουν πολλά προσκυνήματα τα οποία όμως δεν μπορούμε να επισκεφθούμε και τούτο διότι η ώρα ειναι περίπου 2.00 το μεσημέρι. Είναι το προσκύνημα του συναντήθηκε η Ελισάβετ με την Υπεραγία Θεοτόκο, όταν εκείνη ήλθε από τη Ναζαρέτ να της αναγγείλει τον Ευαγγελισμό. Εκεί σήμερα υπάρχει καθολικός Ναός και καθολικό μοναστήρι και η προσέλευση μας είναι δύσκολη αφού το μοναστήρι είναι κλειστό.
Σέ ένα ύψωμα πάνω απο το συγκεκριμένο καθολικό μοναστήρι υπάρχει ένα άλλο ρώσσικο μοναστήρι. Είναι ο χώρος πού κάποτε ήταν περιουσιακά στοιχεία, των γονέων του Προδρόμου. Πιο πέρα υπάρχει άλλος καθολικός ναός που εκεί όμως μπορέσαμε να πάμε. Είναι τα ερείπια του σπιτιού του Ζαχαρίου και της Ελισάβετ. Εδώ με ένα χαρακτηριστικό μαρμάρινο ανάγλυφο, εντοπίζεται το σημείο που εγεννήθη ο Τίμιος Πρόδρομος. Η απόσταση που χωρίζει τα προσκυνήματα είναι μικρή γι αυτό και πηγαίναμε με τα πόδια. Όμως όσο μικρή κι αν είναι. η ζέστη και ο κόπος είναι ιδιαιτέρως οδυνηρά. Μπαίνοντας σε όλους αυτούς τους χώρους, έρχονται στη μνήμη μας οι διηγήσεις του Ευαγγελιστή Λουκά ο οποίος περιγράφει τις σκηνές της ζωής του Προδρόμου αλλά και του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Εκεί κοντά και μία πηγή. Μέχρι σήμερα ονομάζεται η πηγή της Μαριάμ. Εκεί ερχόταν η Υπεραγία Θεοτόκος να πάρει νερό όσο έμενε κοντά στήν Ελισάβετ και μέχρι σήμερα ο χώρος εκείνος θεωρείται ιδιαιτέρως ευλογημένος.
Έχουμε όμως αφήσει τελευταίο για την ορεινή εκεί που είναι σήμερα το Ορθόδοξο προσκύνημα. Εκεί που είναι το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου. Φύλακας ο πατήρ Χαρίτων. Ένας μοναχός Πατρινός στην καταγωγή. Μας δέχτηκε με πολλή χαρά κι εκεί καθίσαμε αρκετή ώρα και για να ξεκουραστούμε. Μπαίνουμε στο χώρο του ναού τον τόσο κατανυκτικό. Εικόνες δείχνουν, το ίδιο το προσκύνημα. Εικόνες πρωτότυπες και χαρακτηριστικές!
Μία εικόνα δείχνει τους Ζαχαρία και την Ελισάβετ και στη μέση το νεαρό Ιωάννη τον Βαπτιστή.
Ο πατήρ Χαρίτων μας ξεναγεί στο χώρο της Μονής του κι αφού μας προσέφερε το παραδοσιακό μοναστικό κέρασμα ξεκινούμε για άλλα προσκυνήματα.
ΣΥΧΕΧΙΖΕΤΑΙ
Από το σημείο αυτό αρχίζει μια νέα θαυμαστή περίοδος στη ζωή του π. Αλεξίου. Παραδομένος εντελώς στη χάρη και την πρόνοια του Θεού, ό τυφλός και αδύναμος διάκονος, ξεκινάει μια μεγάλη πορεία. Θα ζήσει θαυμαστά γεγονότα, νέες δοκιμασίες, απίστευτα όλα για την κοινή λογική μας! Ή χάρη του Θεού θα τον οδηγήσει σε τόπους μακρινούς. Ένα άλλο φως θα αντικαταστήσει τα τυφλά μάτια του και θα φωτίζει το δρόμο του. Διηγείται ό ίδιος γι' αυτή την αόρατη παρουσία τού Κυρίου:
Ο 26χρονος έβαλε στόχο τον ιερό ναό Προφήτη Ηλία στην Ανάβρα Λοκρίδας. Έτσι, τα ξημερώματα της Πέμπτης ανέβηκε στον τρούλο της εκκλησίας και σπάζοντας ένα παράθυρο προσπάθησε να μπει στην εκκλησία.
Η Δήμητρα και ο Βασίλης Γαϊτάνου είναι από τα ζευγάρια που αποτελούν παραδείγματα αυτοθυσίας αφού με τη συγκλονιστική τους ιστορία παραδίδουν μαθήματα ζωής…
* «Υπάρχουν τρεις τρόποι πνευματικής ζωής. Ο πρώτος είναι να έχεις μία αρρώστια. ό δεύτερος είναι να κάνεις όλες τις δουλειές με χαρά. και ο τρίτος είναι να υπακούς σε Γέροντα. Αυτό το τελευταίον έχει τί το περισσόν».
Δεν είναι υπερβολή να γράψει κανείς και να πει ότι αυτό που αναφέρεται στις μεγάλες ασκητικές μορφές της Εκκλησίας μας, ότι «την οικουμένην εστήριξαν ταις ευχαίς αυτών», συμβαίνει και για τη μορφή του Γέροντος Παϊσίου.
