Ένα κορίτσι μόνο στη φωτιά του πολέμο

Γράφει η Ελένη Κονιαρέλλη – Σιακή

Φύσησε ο αέρας και τα κιτρινισμένα φύλλα του βιβλίου της ζωής φτερούγισαν πίσω, πιο πίσω, μισάνοιξαν, και σταμάτησαν εκεί τρεμουλιάζοντας. Σ’ αυτή τη σελίδα μόλις που φαινόταν ξεθωριασμένη από το χρόνο μία εικόνα. Ήταν ένα νεαρό κορίτσι που έσφιγγε στην αγκαλιά του κάτι μικρό τυλιγμένο σε μια

ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΗΛΙΚΙΑΣ ΜΟΛΙΣ ... 92 ΕΤΩΝ !!!

Στο δρόμο του Θεού

(Εγράφη για τη Γιώτα Σιακκή)

Τῆς κ. Ἑλένης Κονιαρέλλη Σιακή

                                                                                       Λογοτέχνιδος

Σαν γρήγορα πουλιά περνούν στη ζωή μας τα χρόνια, αφήνοντας πίσω τους για δικό μας συνοδοιπόρο στο μέλλον άσβεστες μνήμες, άλλες ολόφωτες από στοχασμό κι αλήθειες και άλλες πικρές και ματαιόδοξες, γεμάτες απόγνωση και οδύνη. 
Οι μνήμες αυτές, δέσμιες στις ανυπότακτες σκέψεις μας, έρχονται και φεύγουν, ξαναγυρίζουν και ζωντανεύουν, κι εμείς ξεχωρίζουμε για να φυλάξουμε και να κρατήσουμε, σαν πολύτιμη

Aτάκες της μάνας που όλοι έχουμε ακούσει

Μάνα είναι μόνο μία! Χωρίς τη μητέρα μας ο κόσμος θα ήταν κενός! Εκείνη τρέχει για όλους, έχει ικανότητες δέκα ανδρών, προλαβαίνει τα πάντα και λατρεύει τα παιδιά της όπως κανένας άλλος πάνω στη γη. Ανάμεσα σε όλο αυτό το τρέξιμο βέβαια, της ξεφεύγουν συχνά (ίσως πολύ συχνά) συγκεκριμένες ατάκες που συντροφεύουν τις μνήμες μας – ορισμένοι ενδεχομένως τις ακούμε μέχρι σήμερα…

Γυμνός θα βγεις έξω; Πάρε μια ζακέτα.

Πότε θα γίνεις άνθρωπος;

Ο τελευταίος «λούστρος» τής κεντρικής Πλατείας μας…

Ο τελευταίος «λούστρος» τής κεντρικής Πλατείας μας…

Ο τελευταίος τών Μοϊκανών, Ηλίας Νιάρος !

Είχαμε και παλαιότερα μιλήσει στο:   « Άντε ρέ  λούστρο...»   για ένα επάγγελμα πού κάποιοι το θεωρούν ως το πιο τελευταίο πάνω στην γή, το πιο «ξεφτιλισμένο» να το πούμε και λαϊκά, ( ανεξάρτητα αν δεν είναι ), γι΄ αυτό και στις φιλονεικίες τους το έχουν σε «περίοπτη» θέση λέγοντας εκείνο τον χαρακτηριστικό λόγο «άντε ρέ

Πρωτοχρονιά: Ιστορία και έθιμα στην Ελλάδα

Πρωτοχρονιά: Ιστορία και έθιμα στην Ελλάδα

«Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά κι αρχή καλός μας χρόνος...»

   Η Πρωτοχρονιά αντιπροσωπεύει το ξεκίνημα του νέου έτους και μαζί μ’ αυτό την αρχή για μία νέα ζωή. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι φεύγοντας ο παλιός χρόνος παίρνει μαζί του κι ό,τι κακό είχε και περιμένουν να έρθει ο νέος με τα δώρα του. «Γέρε χρόνε φύγε τώρα, πάει η δική σου η σειρά, ήρθε ο νέος με τα δώρα, με τραγούδια, με χαρά».
    Ο καινούργιος χρόνος φορτωμένος με όνειρα, ελπίδες και υποσχέσεις για τη ζωή, κάνει την εμφάνισή του

Παραμονή Πρωτοχρονιάς στην Πάφρα του Πόντου. Ήταν ΝΤΡΟΠΗ να μην ανοίξεις την πόρτα να ακούσεις τα κάλαντα…

Posted by antexoume στο Δεκεμβρίου 31, 2014

 
Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς στο σπίτι του Πόντιου Πάφραλη δεν έπρεπε να σβήσει μέχρι το πρωί το τζάκι ούτε και το φως. Το Καζάνι (μεγάλη κατσαρόλα) για το Κεσκέκι έπρεπε να είναι έτοιμο. Από μέρες είχε κοπανηθεί το σκληρό σιτάρι σε μεγάλα, συνήθως, ομαδικά γουδιά του χωριού από άνδρες και γυναίκες, μέχρι που να ασπρίσει το σιτάρι. Απάνω σε μεγάλο μαγκάλι με κάρβουνα τοποθετούνταν σε