Γεννήθηκε στο Βουρνάζι (σημερινή Καλόβρυση) Μεσσηνίας, ως το πρώτο από τα έξι παιδιά του Ιωάννη και της Γεωργίας Θεοδωροπούλου, με το κοσμικό όνομα Ετεοκλής.
Χειροτονήθηκε διάκονος το 1956 (26 ετών) και πρεσβύτερος το 1961 (31 ετών), λαμβάνοντας αργότερα το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη.
Έζησε ως «άγαμος ιερεύς εν τω κόσμω» χωρίς μοναχική κουρά, έχοντας λάβει μόνο τη «ρασοευχή», διότι εγνώριζε από την Εκκλ.Ιστορία την ύπαρξη μιας τέτοιας ιδιότητος και διότι δεν ήθελε να καρεί μοναχός, να δώσει υποσχέσεις παραμονής σε Μονή και κατόπιν να τις αθετήσει!!
Υπηρέτησε στην Αθήνα ως ΑΜΙΣΘΟΣ κληρικός και πνευματικός, εφιλοξενείτο σε μικρό διαμέρισμα σε κτήριο της Μονής Ζωοδ.Πηγής Πόρου (οδ.Μακεδονίας) και εξασφάλιζε δε τα προς το (λιτώς) ζην, εργαζόμενος ως διορθωτής και επιμελητής εκδόσεων στον εκδοτικό οίκο «Παπαδημητρίου».
Σε ποικίλες προτάσεις, αρνήθηκε επανειλημμένα την ανάδειξή του στο αξίωμα του Επισκόπου, έχοντας ιδιαίτερη συναίσθηση στην ιερότητα και σοβαρότητα και την απαίτηση συνειδησιακής ακριβείας του αξιώματος.
Έχαιρε βαθύτατου σεβασμού από σύχρονους Γέροντες, τον Άγιο Πορφύριο, Άγιο Παΐσιο και Εφραίμ Κατουνακιώτη.
Εκοιμήθη σε ηλικία μόλις 58,5 ετών, μετά από μακροχρόνια ασθένεια και σωματικές ταλαιπωρίες.
Οι βιογράφοι και τα πνευματικά του παιδιά αναφέρουν ότι η ασθένεια υπήρξε «ισόβιος σύντροφός» του. Είχε ευαίσθητη κράση και υπέφερε από συνεχείς οργανικές ενοχλήσεις και εξάντληση, τις οποίες επιδείνω-ναν η αυστηρή άσκηση, η νηστεία και οι ατέλειωτες ώρες που αφιέρωνε καθημερινά στην εξομολόγηση όσο και στη μελέτη και συγγραφή (ιδιαίτερα καίριες γνωματεύσεις).
Είχε υποβληθεί σε επανειλημμένες και σοβαρές χειρουργικές επεμβάσεις, οι οποίες επιβάρυναν σημαντικά τον οργανισμό του.
Το καλοκαίρι του 1989 διαγνώστηκε με καρκίνο, γεγονός που οδήγησε στην κοίμησή του λίγους μήνες αργότερα.
Η στάση του απέναντι στην ασθένεια:
Ο ίδιος αντιμετώπιζε τα προβλήματα υγείας με υπομονή και ευγνωμοσύνη, θεωρώντας την ασθένεια πνευματική ευεργεσία.
Συνήθιζε μάλιστα να λέει ότι από τις άπειρες ευεργεσίες του Θεού στη ζωή του ξεχωρίζουν τρεις:
- ότι γεννήθηκε Ορθόδοξος,
- ότι αξιώθηκε να υπηρετήσει την Εκκλησία ως ιερέας και..
- ότι έλαβε ως θείο δώρο την ..ασθένειά του.
Με την έμπνευσή του, συστήθηκε το Ανδρικό Ησυχαστήριο «Κεχαριτωμένη» στην Τροιζήνα, όπου συνήχθησαν ως μοναχοί πολλά τέκνα του και μάλιστα υψηλής μορφώσεως και κοινωνικής θέσεως (δικαστικοί κλπ). Εκεί και ετάφη.
Παράλληλα, με την ευχή του, η Μονή αυτή τηρεί την αυστηρή ορθόδοξη μοναστικότητα και αποφεύγει επιμελώς την δημοσιότητα και τον θόρυβο, ιδίως μέσω επιφανών πολιτικών και δημοσιογράφων.
Ωστόσο, με πολλή διάκριση, ίδρυσε χώρο θερινής αναψυχής, στην ίδια επαρχία αλλά μακράν της Μονής, για φιλοξενία πολυτέκνων οικογενειών.
Ήτο δεινός θεολογικός συγγραφεύς, άριστος γνώστης των Κανόνων, δια των οποίων υπεδείκνυε το πρέπον σε πλείστες περιστάσεις της εκκλησιαστικής ζωής. Ήτο αντίθετος προς τον Οικουμενισμό, ώστε δεν δίσταζε να ελέγχει υψηλά ισταμένους Κληρικούς και Θεολόγους, με άρθρα ιδιαιτέρας βαρύτητος και κύρους.
Λιγότερα
-------------------
Στις 10 Νοεμβρίου 1989, ἡ Ἐκκλησία μας ἀποχαιρετοῦσε μία ξεχωριστὴ ἐκκλησιαστικὴ προσωπικότητα, τὸν μακαριστὸ Γέροντα Ἐπιφάνιο Θεοδωρόπουλο, ἕναν ἱερέα ποὺ ἀφιέρωσε τὴ ζωή του στὸν Χριστό, στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ στὴ διακονία τῶν ἀνθρώπων.
Ὁ π. Ἐπιφάνιος ὑπῆρξε μία σπουδαία μορφὴ τῆς σύγχρονης ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Διακρίθηκε γιὰ τὴ θεολογικὴ του κατάρτιση, τὴν ἀκρίβεια τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, τὴν παρρησία τοῦ λόγου του καὶ τὴν ἀγάπη του πρὸς τὸν ἄνθρωπο.
Δὲν ἐπιζητοῦσε τὴν προβολή, οὔτε τὴν ἀνθρώπινη ἀναγνώριση. Ἐπιθυμοῦσε νὰ ὑπηρετεῖ τὴν Ἐκκλησία μὲ συνείδηση εὐθύνης, νὰ διδάσκει τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου καὶ νὰ καθοδηγεῖ ψυχὲς στὸν δρόμο τῆς σωτηρίας.
Ὁ λόγος του ἦταν σαφής, ἀγωνιστικός καὶ βαθιὰ θεολογικός.
Ρώτησαν κάποτε τον Γέροντα.
-Γέροντα, δεν αισθάνεστε καθόλου μειονεκτικά, όταν νεώτεροι σας και με ολιγότερα προσόντα γίνονται Επίσκοποι;
Και ο Γέροντας απάντησε:
-Αλλοίμονον, παιδί μου! Δια ποίον λόγον, πρέπει να αισθάνομαι έτσι; Τι μου λείπει; Ή κορώνα στο κεφάλι; Αυτά ποτέ μου δεν τα ζήλεψα, ούτε και μου ταιριάζουν. Δεν μου λείπει τίποτε. Είμαι ιερεύς και τελώ Μυστήρια. Ευλογώ το ψωμί και το κρασί και γίνονται Σώμα και Αίμα Χρίστου.
Διαβάζω την συγχωρητική ευχήν στον πιστό και εξαλείφονται οι αμαρτίες του. Συνάπτω το ανδρόγυνο σε μία κοινή ζωή. Όλα τα κάνω.
Το μόνον, το όποιον δεν κάνω είναι, ότι δεν χειροτονώ. Αυτό όμως είναι πλεονέκτημα, δεν είναι μειονέκτημα. Να ξέρατε τι ευθύνη έχουν οι Επίσκοποι και τι λόγον θα δώσουν για τις χειροτονίες τις οποίες κάνουν! Να σας πω και κάτι άλλο; Και το ότι είμαι Ιερεύς, αισθάνομαι ότι πολύ μου είναι.
Λιγότερα
ΠΗΓΗ: ΕΚ ΤΟΥ FACEBOOK
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου