<<Ο Γέροντας Γεώργιος ο Καρσλίδης, από νέος αγάπησε πολύ τον Θεόν και δείγμα της αγάπης Του αυτής ήταν η αυστηρή Του άσκησι, βίωμα που αγαπά ο Θεός και κάμπτει το Θείον Έλεος!!!
Ο Άγιος Γέροντας, αγωνιζόταν σ’ όλη Του τη ζωή, να είναι ελεύθερος από τα δεσμά της ύλης.
Άνετος, αβαρής, δίχως καμμία ξένη αγάπη στην καρδιά Του!Η τροφή του ήταν πολύ λιτή, αδύνατη και άνοστη!
Η ζωή Του ήταν μία διαρκής νηστεία!
Πολλές φορές περνούσε όλη την ημέρα Του μ’ ένα ρόφημα!
Κατά κανόνα έτρωγε χορταρικά. Αγαπούσε τα λάπατα, το τουρσί και τις χορτόπιτες, που τα έφτιαχνε μόνος Του. Όταν έβρισκε μαγείρευε και τσουκνίδες. Κρέας δεν έτρωγε ποτέ και ψάρια πολύ σπάνια!
Ο ύπνος Του και αυτός, ήταν λίγος και πολύ ελαφρύς!
Όταν έμπαινες στο κελλί Του, δεν Τόν εύρισκες ποτέ να κοιμάται ή αν ξεκουραζόταν λίγο, άνοιγε αμέσως τα μάτια Του. Ο λίγος πάλι ύπνος Του ήταν διαποτισμένος από την προσευχή, που διακατείχε όλες τις στιγμές της ζωής Του. Η μνήμη του Θεού φώτιζε και τα όνειρά Του!!
Το αγαπημένο Του φαγητό ήταν να τηγανίζη κρεμμύδια, να τρίβη μέσα ψωμί και με νερό να τα τρώγη. Με καρύδια, χόρτα και λίγο μέλι περνούσε όλη Του τη ζωή. Η νηστεία και η προσευχή ήταν το συνεχές έργο της ζωής Του! Πάντα μιλούσε γιά την ακράδαντη πίστι εις τον Θεόν! Ιδιαίτερα τόνιζε το θέμα της νηστείας!
Η νηστεία, έλεγε, είναι περίοδος πνευματικής και σωματικής ωφελείας!
Έπασχε από χρόνια κρυολογήματα και αναιμία, πολλές φορές ήταν κλινήρης και γενικώς ήταν πολύ φιλάσθενος. Όσο λιτός ήταν στην τροφή Του, τόσο ήταν και στην ενδυμασία Του, σε σημείο που το ράσο Του είχε λυώσει.
Όταν κτίζονταν τα κελλιά, στις ημέρες καταλύσεως, πρόσφερε στους εργάτες πλούσια τροφή, γάλα, γιαούρτι, αυγά, τυρί κ.λ.π.. Αλλά ο Ίδιος, αρκούνταν σε λίγο τουρσί ή λαχανικά.
Μία ημέρα του λέγει ένας εργαζόμενος:
«Φάγε, Γέροντα, εσύ μόνο τουρσί θα τρως; Ούτε ψωμί;».
Του απαντά τότε ο Άγιος Γέροντας:
«Έφαγα, δεν πεινώ, με την κατάλυσι που κάμνω της Θείας Κοινωνίας, μπορώ να κρατώ τέσσερις ημέρες»!
Όταν κάποτε Τόν παρεκάλεσαν να Τού φτιάξουν ένα καινούργιο ζωστικό, γιατί αυτό που φορούσε είχε σχεδόν διαλυθή, διακριτικά αρνήθηκε λέγοντας:
«Τριάντα χρόνια το έχω στην πλάτη μου! Με αυτό θα φύγω»!
Άλλοτε, παρεκάλεσε κάποιον να κλείση τις τρύπες που υπήρχαν στο πάτωμα του κελλιού Του, διότι στο κρεββάτι Του έλεγε πως:
«Όλη την νύκτα τα ποντίκια περπατούν επάνω μου»!
Θα Τόν ενοχλούσαν, Τόν Μακάριο, εις την προσευχή Του!>>!!!
Πηγή κειμένου: «Ο Μακάριος Γέροντας Γεώργιος Καρσλίδης (1901-1959)», Σελ.:67-70.
Ι. Μονή Αναλήψεως του Σωτήρος. Ταξιάρχαι (Σίψα) Δράμας.
Πηγή Εικόνας: pinterest
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου