μνήμη της αθλήσεως Μοναχού τινος και Μάρτυρος,
και ωφέλιμος διήγησις περί αυτού!
<<Κάποιος μοναχός ζούσε σε μιά Σκήτη της Αιγύπτου, και γιά αρκετά χρόνια έκανε υπακοή σε γέροντα. Από φθόνο όμως του μισοκάλου δαίμονα, αθέτησε την υπακοή του και έφυγε από την καθοδήγησι του γέροντα του, χωρίς εύλογη και βλαπτική γιά την ψυχή του αιτία. Καταφρόνησε μάλιστα
και το επιτίμιο, το οποίο του επέβαλε ο γέροντας, γιά την αθέτησι της υπακοής.
Έφυγε λοιπόν και κατέβηκε εις την Αλεξάνδρεια.
Αλλά εκεί τον έπιασε ο ειδωλολάτρης άρχοντας, του έβγαλε το Μοναχικό Σχήμα και τον επίεζε να θυσιάση εις τα είδωλα... Καθώς όμως με κανένα τρόπο δεν τον έπειθε να το κάνη, προσέταξε πρώτα να τον δείρουν αλύπητα με βούρδουλα, και έπειτα να τον αποκεφαλίσουν. Έτσι και έγινε. Άρπαξαν τον Μοναχό οι παριστάμενοι ειδωλολάτρες, του έκοψαν το κεφάλι και πέταξαν το σώμα του έξω από την Πόλι, γιά να το φάνε τα σκυλιά…
Μερικοί όμως ευσεβείς Χριστιανοί ήλθαν τη νύκτα και το εσήκωσαν.
Το άλειψαν με μύρα, το ετύλιξαν με σεντόνια και το έβαλαν μέσα σε μιά λάρνακα. Ύστερα το ετοποθέτησαν στο Άγιο Βήμα ενός Ιερού Ναού, γιά να τιμάται ως Μαρτυρικό Λείψανο!
Κάθε φορά, όμως, που γινόταν Θεία Λειτουργία και ο Διάκονος εκφωνούσε το «όσοι κατηχούμενοι προέλθετε, οι κατηχούμενοι προέλθετε», έβλεπαν όλοι την λάρνακα να βγαίνη μόνη της έξω από το Ιερό… Χωρίς να την αγγίζη ανθρώπινο χέρι, έφθανε μέχρι το Νάρθηκα της Εκκλησίας και έμενε εκεί μέχρι την απόλυσι. Έπειτα γυρνούσε πάλι μόνη της πίσω εις το Ιερό.
Όλοι έμεναν εκστατικοί μ’ αυτό που γινόταν.
Το επληροφορήθηκε και ένας από τους διακριτικούς πατέρες, και παρεκάλεσε τον Θεόν να του δώση εξήγησι.
Δεν άργησε να του φανερωθή η αιτία του Θαύματος.
Άγγελος επαρουσιάσθηκε μπροστά του και του λέγει:
“Γιατί θαυμάζεις και απορείς γι’ αυτό που συμβαίνει; Δεν έλαβαν οι Απόστολοι του Χριστού, καθώς γνωρίζεις, εξουσία «τού δεσμείν και λύειν»; Και από Εκείνους πάλι οι διάδοχοί Τους, κ.ο.κ.; Αυτόν, λοιπόν, τον αδελφό, που αξιώθηκε να χύση το αίμα του γιά τον Κύριο, και όμως δεν του επιτρέπεται να ευρίσκεται μέσα εις το Ιερό Βήμα όσο τελείται η Αναίμακτη Θυσία, μάθε, πως Άγγελος τον διώχνει μέχρι το Νάρθηκα. Γιατί, ενώ ήταν υποτακτικός τού τάδε συνασκητή σου, αθέτησε την υπακοή... Και όταν ο γέροντάς του, εύλογα τον επετίμησε με κανόνα, εκείνος τον άφησε και έφυγε, δεμένος όμως με το επιτίμιο. Και, ως Μάρτυρας μεν, έλαβε το Μαρτυρικό Στεφάνι, ως δεμένος όμως με επιτίμιο από το γέροντά του, δεν μπορεί να ευρίσκεται μέσα στο Ιερό, όταν τελήται η Θεία Λειτουργία. Εκτός και αν του λύση τον κανόνα ο γέροντας που τον έδεσε”!!
Όταν τα έμαθε αυτά ο άγιος εκείνος ασκητής, επήρε το ραβδί του και επήγε στο γέροντα του Μάρτυρα και του εδιηγήθηκε τα πάντα. Έπειτα τον επήρε και κατέβηκαν μαζύ εις την Αλεξάνδρεια. Επήγαν εις τον Ιερό Ναό, όπου ευρισκόταν το Μαρτυρικό Λείψανο και άνοιξαν τη θήκη που περιείχε το σώμα του Μάρτυρα, και του έδωσαν και οι δύο συγχώρησι! Έπειτα, αφού τον ασπάσθηκαν, εστάθησαν σε προσευχή, δοξολογώντας τον Θεόν!
Από τότε, και κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας, δεν μετεκινείτο τό Άγιο Λείψανο, αλλά παρέμενε ο Μάρτυρας Μοναχός ασάλευτος εις την θέσι του, μέσα εις το Άγιο Βήμα!
Εκεί παραμένει μέχρι σήμερα! >>!!!
Πηγή κειμένου: «Διηγήσεις φοβερές και ωφέλιμες». Σελ.:31.
Από τα Μηνιαία της Εκκλησίας μας.
Εκδόσεις Ι.Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός.
ΠΗΓΗ: ΚΛΙΚ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου