Μέσα από μια βαθιά βιωματική και ουσιαστική συζήτηση, ο Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος ανοίγει την καρδιά του και μιλά για τα παιδικά του χρόνια, την ιερατική του πορεία, την πνευματική
αποστολή της Εκκλησίας, αλλά και τα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα της εποχής μας, με λόγο πατρικό, ποιμαντικό και ουσιαστικό.Θὰ θέλατε νὰ μᾶς ταξιδέψετε λίγο στὰ παιδικά σας χρόνια; Ποιές εἰκόνες καὶ ἐμπειρίες ἔχουν μείνει ἔντονα χαραγμένες στὴν μνήμη σας καὶ ποιοί ἄνθρωποι στάθηκαν ἀφορμὴ γιὰ νὰ γεννηθεῖ ἡ ἱερατική σας κλίση;
Γεννήθηκα στὸ χωριὸ Λουκᾶς τῆς Τριπόλεως, τὸ 1958. Οἱ ἄνθρωποι ἦταν πτωχοί, ὅπως καὶ ἡ οἰκογένειά μου. Δὲν εἴχαμε οὔτε ρεῦμα ἕως τὸ 1964 καὶ, βέβαια, οὔτε τὶς ἀνέσεις ποὺ ἔχουν τὰ παιδιὰ σήμερα. Φοίτησα στὸ πολυθέσιο τότε Δημοτικὸ Σχολεῖο στοῦ Λουκᾶ, εἴμασταν πάνω ἀπὸ 200 παιδιά, τώρα δυστυχῶς ἔκλεισε. Εἴχαμε πολὺ καλοὺς δασκάλους καὶ μάθαμε, εὐτυχῶς γιά μᾶς, γράμματα. Τὰ σχολικὰ χρόνια μὲ σημάδευσαν καίρια στὴ ζωή μου.
Μέγιστο ρόλο στὴν πορεία μου ἀπὸ τότε ποὺ ἔκανα τὰ πρῶτα βήματα ἔπαιξε ὁ Ἱερὸς Ναὸς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τῆς γενέτειράς μου, ποὺ ἦτο ἡ μεγάλη μου ἀγάπη καὶ ὄχι τὸ δεύτερο, ἀλλὰ τὸ πρῶτο σπίτι μου.
Οἱ Ἱερὲς Ἀκολουθίες πρωὶ καὶ βράδυ ἀπὸ τὸν Ἱερέα τοῦ χωριοῦ, τὸν ἀείμνηστο π. Γεώργιο Ρέκκα, μὲ θαυμάσιο Ἱεροψάλτη τὸν ἀείμνηστο πατέρα μου, μετέπειτα Ἱερέα Εὐθύμιο Σκλήφα.
Τὸ οἰκογενειακὸ περιβάλλον, ἡ ἐξαίρετη καὶ ἀγωνίστρια μητέρα μου, ἡ γιαγιά μου, οἱ θεῖοι μου καὶ ὅλοι οἱ κατὰ σάρκα συγγενεῖς μου εἴμασταν μιὰ ψυχὴ μὲ βαθειὰ πίστη στὸ Θεὸ καὶ μεγάλη ἀγάπη στὸν τόπο καὶ ἀφοσίωση στὶς ἠθικὲς ἀξίες.
Ἡ δεκαετία τοῦ ΄50 καὶ ἐκείνη τοῦ ΄60 ἦταν τὰ χρόνια ποὺ μετανάστευσαν οἱ περισσότεροι Ἕλληνες.
Κάθε μέρα καὶ σὲ κάποιο σπίτι γινόταν θρῆνος γιατί ἔφευγαν οἱ νέοι γιὰ τὴν Ἀμερική, τὸν Καναδᾶ, τὴν Αὐστραλία. Βέβαια πρόκοψαν καὶ διέπρεψαν. Ὅμως αὐτὸ τὸ συναίσθημα τοῦ πόνου γιὰ τὸν ἀποχωρισμὸ καὶ τὰ δάκρυα τῶν μανάδων καὶ τῶν πατεράδων γιὰ τὰ παιδιά τους ποὺ ἔφευγαν γιὰ τὰ ξένα δὲν τὸ ξεπέρασα ποτέ, δυστυχῶς μὲ ἀκολουθεῖ μέχρι σήμερα καὶ κυρίως ὅταν ἐπισκέπτωμαι τὸ χωριό μου, ποὺ οἱ κάτοικοι λιγόστεψαν πολύ.
Ὅσο γιὰ τὰ πρόσωπα ποὺ μὲ ἐνέπνευσαν γιὰ τὴν ἱερατική μου πορεία, ἡ καλύτερα ποὺ καλλιέργησαν τὴν ἱερατικὴ ἔμφυτη κλίση μου, ἦταν ὅσα προανέφερα ἀπὸ τὸ οἰκογενειακὸ καὶ Ἐκκλησιαστικὸ περιβάλλον τοῦ χωριοῦ μου καὶ ἡ λατρευτική, θὰ ἔλεγα Παπαδιαμάντεια ζωὴ στοὺς Ναοὺς καὶ στὰ Ἐξωκκλήσια τοῦ χωριοῦ, ὡς καί ὁ τότε Ἱεροκῆρυξ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως καί νῦν Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καρυστίας καί Σκύρου κ. Σεραφείμ.
Κάποια στιγμὴ σὲ ἡλικία 10-11 ἐτῶν ἐγνώρισα τὸν τότε λαμπρὸ Ἀρχιμανδρίτη Εὐστάθιο Σπηλιώτη, τὸν νῦν Μητροπολίτη Μονεμβασίας καὶ Σπάρτης Εὐστάθιο, τοῦ ὁποίου ἡ ἀκτινοβόλος μορφὴ ἔπαιξε καίριο ρόλο στὴν ὅλη μου ζωή.
Σπουδαία προσωπικότης, ἦτο ὁ ἀοίδιμος Γέροντάς μου Μητροπολίτης Μαντινείας καὶ Κυνουρίας Θεόκλητος (Φιλιππαῖος) ὁ ὁποῖος μὲ ἔκειρε Μοναχὸ καὶ μὲ ἐχειροτόνησε Διάκονο καὶ Πρεσβύτερο. Ἐς ἀεὶ εὐγνώμων στὴν ἐξαίσια Ἀρχιερατική του μορφή. Ἦτο ἡ προσωποποίησις τῆς ἀγάπης καί τῆς εὐγενείας.
Ἀναλαμβάνοντας μιὰ Μητρόπολη μὲ τόσο βαριὰ ἱστορία, τί νιώθετε ὅτι σᾶς ἐμπιστεύτηκαν νὰ συνεχίσετε καὶ νὰ κρατήσετε ζωντανό;
Ὁ κάθε Ἐπίσκοπος φέρει τὴν Ἀποστολικὴ Διαδοχή, ὄχι μόνον ὡς ἕνας κρίκος στή χρονολογικὴ σειρά καί ἁλυσίδα, ἀλλὰ ὡς φύλακας τῆς ἀμωμήτου πίστεως καὶ τῆς δογματικῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὡς ὁδηγὸς τῶν ἀνθρώπων, διὰ τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων, εἰς νομὰς σωτηρίους. Τὴν ἱερὰ Παρακαταθήκη παρελάβαμε ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους, τοὺς αὐτόπτας καὶ μάρτυρας τῆς τοῦ Λόγου Σαρκώσεως, Σταυρικῆς Θυσίας, Ἀναστάσεως, Ἀναλήψεως καὶ Πεντηκοστῆς.
Ἡ πόλις τῶν Πατρῶν ἐφωτίσθη καὶ ἡγιάσθη μὲ τὴν παρουσία, διδασκαλία καὶ σταυρικὴ θυσία τοῦ Πρωτοκλήτου Ἀποστόλου Ἀνδρέου.
Κατέστη πόλις Ἱερὰ καὶ Ἁγία, πορφυρωθεῖσα μὲ τὸ αἷμα τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, καὶ κατέχουσα ὡς θησαυρὸν ἀτίμητον καὶ ἀγγέλοις αἰδέσιμον τὴν πανσεβάσμιον Κάρα, τὸν Σταυρὸ τοῦ Μαρτυρίου καὶ βεβαίως τὸν Τάφο τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου. Αὐτὸ τὸ γεγονὸς καθιστᾶ τὴν Πάτρα μοναδική. Ὁ Ἐπίσκοπος τῶν Πατρῶν καλεῖται νὰ συνεχὶσῃ μὲ δέος, μὲ ζέση ψυχῆς, μὲ δύναμιν ἐσωτερική, μὲ ζῆλον ἱερό, λόγοις τε καὶ ἔργοις καὶ μὲ θυσιαστικὴ, καθ’ ἡμέραν, προσφορὰν τῆς ζωῆς του, τὴν παρακαταθήκη καὶ πνευματικὴ κληρονομιὰ τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου καὶ ὅλων τῶν Ἁγίων, οἱ ὁποῖοι ἐκλέισαν τὴν Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία τῶν Πατρῶν ἀπὸ τῆς ἀρχῆς καὶ μέχρι τῶν ἐσχάτων.
Τοῦτο τὸ ἔργο καὶ αὐτὴ ἡ εὐθύνη ἀποκτᾶ ἰδιαιτέραν σημασίαν ἕνεκα τῶν πνευματικῶν καὶ ἄλλων δυσκολιῶν καὶ δυσχερειῶν καὶ τῶν πολλῶν προβλημάτων τὰ ὁποῖα ἀντιμετωπίζει ἡ κοινωνία μας στὴν ἐποχή μας. Ἡ μαρτυρία καθίσταται ἀπαραίτητη, παρὰ ποτέ, οὐχὶ μόνον ὡς ἐλπίδα, ἀλλ’ ὡς βεβαιότητα σωτηρίας, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Ἀντιλαμβάνεσθε ὅτι καὶ τὸ «μαρτύριον» εἶναι καθημερινὸ γιὰ τὸν Ἐπίσκοπο καὶ ἂν χρειασθῇ μέχρι προσφορᾶς καὶ τοῦ αἵματός του ὑπὲρ τῆς δόξης τοῦ Κυρίου καὶ τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων, ὡς ἔπραξεν ὁ Ἀπόστολος Ἀνδρέας.
Ἡ Πάτρα ὅμως ἔχει καὶ μιάν λαμπρὰν ἱστορίαν ὡς πρὸς τὸν ρόλο της στὸν ἀπελευθερωτικὸ ἀγῶνα τῆς Πατρίδος μας. Ὁ Ἀρχιερεὺς τῶν Πατρῶν φέρει στοὺς ὤμους του τὴν Ἐθνικὴ παρακαταθήκη πού ἄφησαν οἱ Ἐθνομάρτυρες Ἀρχιερεῖς τῶν Πατρῶν, Νεόφυτος, Γερμανὸς καὶ Παρθένιος, οἱ 10.000 σφαγιασθέντες καὶ ἐξανδραποδισθέντες ἀπὸ τοὺς Τούρκους τὸ 1821 Πατρινοί, ὁ θρυλικὸς Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανὸς καὶ τόσοι ἄλλοι ποὺ ἀγωνίστηκαν καὶ ἔπεσαν ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος. Αὐτὴ τὴν ἱστορία ὄχι μόνο διατηροῦμε, ἀλλὰ καὶ προβάλλομε, εἰδικὰ σήμερα ποὺ ὑπάρχει ἄμβλυνση τῶν ἱερῶν Ἐθνικῶν μας παραδόσεων.
Ἔχετε δώσει ἰδιαίτερη ἔμφαση στὴν τοπικὴ ἁγιολογία. Τί σημαίνει γιὰ ἐσᾶς ἡ ἀνάδειξη τῶν τοπικῶν ἁγίων καὶ πῶς πιστεύετε ὅτι ἀγγίζει τὶς καρδιές τῶν πιστῶν;
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἐργαστήριο τῆς ἁγιότητος. Ὁ σκοπὸς τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ ἁγιασμὸς τῶν ἀνθρώπων.
Ἡ ἁγιότης δὲν εἶναι μιὰ στατικὴ κατάστασις, κάτι δηλαδὴ ποὺ ἀφορᾶ στὸ παρελθὸν καὶ σὲ κάποιους ἀνθρώπους τοῦ καιροῦ ἐκείνου. Τὰ πλήθη τῶν Ἁγίων, τῶν ἀπ’ αἰῶνος Θεῷ εὐαρεστησάντων εἶναι ἀναρίθμητα. Καθ’ ἡμέραν ἀναδεικνύονται Ἅγιοι πού ζοῦν ἀνάμεσά μας, ἀφανεῖς, ἀλλὰ καί γνωστοί λάμποντες καὶ ἀστράπτοντες μὲ τὴν πνευματικὴ φωτοφορία.
Στὴν πόλη καὶ τὴν Ἀποστολικὴ Μητρόπολη τῶν Πατρῶν ἔζησαν Ἅγιοι ποὺ ἔδωσαν ὁμολογία πίστεως καὶ ἐπότισαν μὲ τὸ αἷμα τους τὴν Ἀχαϊκὴ γῆ καὶ ἄλλοι ποὺ ξεκίνησαν ἀπὸ τὴν πόλη τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου καὶ ἐκήρυξαν σὲ ἄλλα μέρη τῆς ὑπ’ οὐρανόν.
Ἀμέσως μετὰ τὴν ἐνθρόνισή μου ὥρισα νὰ τιμῶνται ἰδιαιτέρως οἱ τοπικοὶ Ἅγιοι μὲ ὕμνους καὶ ὠδὲς πνευματικὲς καὶ ἀνέδειξα τὴν ζωή τους, κτίζοντας Ναοὺς στὴν μνήμη τους, δίδοντας τὰ ὀνόματά τους σὲ μοναχοὺς καὶ σὲ νεοφώτιστα νήπια.
Ἐπίσης λαμβάνοτας ὑπ’ ὄψιν τὴν συνείδηση τοῦ Πατραϊκοῦ Λαοῦ καὶ γενικώτερα, εἰσηγήθηκα στὴν Ἱερὰ Σύνοδο καὶ δι’ Αὐτῆς στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τὴν κατάταξη στὶς δέλτους τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Γερβασίου τοῦ ἐν Πάτραις, ὡς καὶ τὴν ἁγιοκατάταξη τοῦ Ἁγίου Ἐθνοϊερομάρτυρος Γρηγορίου Μητροπολίτου Δέρκων, τοῦ ἐκ Ζουμπάτας τῶν Πατρῶν.
Ὁ Πατραϊκὸς Λαός, ὄχι μόνον εὐφράνθη, ἀλλὰ ἀνεγεννήθη πνευματικά μέσα ἀπὸ ὅλες αὐτὲς τὶς, ἐν Κυρίῳ, ἐνέργειες καὶ ὡδηγήθη εἰς πνευματικοὺς ἀναβαθμούς. Τοῦτο κατέστη πασιφανὲς τόσον κατὰ τὴν ἀνακομιδὴ τῶν Λειψάνων τοῦ Ἁγίου Γερβασίου, ὅσον καὶ κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς ἁγιοκατατάξεώς του καὶ τοὺς κατ’ ἔτος λαμπροὺς ἑορτασμούς, ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς ἑορτασμοὺς πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου Ἐθνοϊερομάρτυρος Γρηγορίου Δέρκων.
Οἱ Ἅγιοι εἶναι οἱ μεσῖτες ὑπὲρ ἡμῶν πρὸς Κύριον, οἱ παράκλητοι, ἀλλὰ καὶ τὰ ἱερὰ πρότυπα, κυρίως γιὰ τὴν νεολαία μας, ἡ ὁποία ἰδιαίτερα σήμερα ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ πρότυπα ἤθους καὶ ἀρετῆς.
Βλέπετε αὔξηση τῆς φτώχειας ἢ τῆς μοναξιᾶς τὰ τελευταῖα χρόνια; Πῶς ἀνταποκρίνεται ἡ Μητρόπολη;
Δυστυχῶς, ὡς μὴ ὤφελεν, καὶ ἐνῷ εὑρισκόμεθα στὸν 21ον αἰῶνα, οἱ ἄνθρωποι ὑποφέρουν ἀπὸ ὑλικὴ καὶ πνευματικὴ πενία. Καὶ σωματικά πεινᾶνε καὶ ψυχικά πονᾶνε. Καὶ στεροῦνται τῶν ἀπαραιτήτων ἀγαθῶν καὶ μοναξιὰ αἰσθάνονται, ἕνεκα ἐλλείψεως ἀγάπης καὶ ἀνθρωπιᾶς. Εἶναι τὰ χρόνια μας δύσκολα γιατί ὁ ἄνθρωπος δρέπει τοὺς καρποὺς τῆς ἀποστασίας του ἀπὸ τὸν Θεό. Ὁ Ἀποστολικὸς λόγος: «Ὅς μὲν πεινᾶ, ὃς δὲ μεθύει» εὑρίσκει δυστυχῶς τὸ πλήρωμά του καὶ στὶς ἡμέρες μας.
Ἡ Πάτρα πρὸ πολλῶν ἐτῶν ἀποβιομηχανοποιήθηκε, ἀφοῦ ἔκλεισαν τὰ ἐργοστάσια στὰ ὁποῖα ἐργάζονταν χιλιάδες ἄνθρωποι. Ἦλθαν ὕστερα τὰ μνημόνια καὶ οἱ ἄλλες δυσκολίες μὲ ἀποτέλεσμα καθ’ ἡμέραν νὰ αὐξάνωνται οἱ ἀναγκεμένοι ἀδελφοί μας.
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι φιλόστοργη μητέρα, ποὺ σκέπει, φροντίζει καὶ θυσιάζεται γιὰ τὰ παιδιά της.
Ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα ἐφροντίσαμε νὰ ἁπαλύνωμε, ὅση δύναμις ἡμῖν, τὶς πολλὲς καὶ μεγάλες ἀνάγκες τῶν ἀδελφῶν μας. Τὸ πρώτιστο βέβαια ἔργο μας εἶναι τὸ πνευματικὸ καὶ λειτουργικό, ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος ἐδημιουργήθη ἀπὸ τὸν Θεό, μικτὸς προσκυνητής, ψυχοσωματικὴ δηλαδὴ ὀντότης.
Ἔτσι ἱδρύσαμε ἢ ἐπεκτείναμε φιλανθρωπικὲς δομές, ὅπως τὸ Γενικὸ Φιλόπτωχο Ταμεῖο καὶ τὰ Ἐνοριακά, ἱδρύσαμε τὸν «Ἄρτον Ἀγάπης», τὸ κεντρικὸ δηλαδὴ συσσίτιο, τὸ «Κελάρι τῆς Ἀγάπης», τὸ ταμεῖον ὑποτροφιῶν ἀπόρων φοιτητῶν, τήν Φοιτητικὴ Ἑστία, τήν Μαθητικὴ Ἑστία, τόν Ξενῶνα φιλοξενίας ἀπόρων ἀσθενῶν καὶ τῶν συνοδῶν τους, τὴν δομὴ «Βοήθεια στὸ Σπίτι», ἐπεξετείναμε τὸν παιδικὸ σταθμὸ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου Ἐγλυκάδος καὶ εὐαισθητοποιήσαμε καὶ συνεχίζομε νὰ τὸ πράττωμε, ἀνθρώπους δυναμένους νὰ βοηθήσουν στὴν παροχὴ ἀγάπης στοὺς ἐνδεεῖς καὶ ἐμπεριστάτους ἀδελφούς μας.
Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ συχνὰ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴν παράδοση καὶ τὶς ρίζες μας, ποιά ἡ ἄποψή σας γιὰ τὴν σημασία τῆς πατρίδος καὶ τῆς παιδείας στὰ σχολεῖα στὴν διαμόρφωση τῆς ταυτότητας τῶν νέων;
Εἶναι ἀλήθεια ὅτι κάπου χάθηκε τὸ μέτρο ὡς πρὸς τὸ θέμα αὐτό. Δυστυχῶς ἡ παρεχόμενη γνώση στὰ παιδιά μας μέσα ἀπὸ τὰ σχολεῖα εἶναι ἐλλιπής, καὶ ὡς πρὸς τὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ ὡς πρὸς τὴν Ἑλληνικὴ ἱστορία. Θὰ ἔλεγα δὲ ὅτι ἡ παιδεία ἀπαξιώθη ὡς μητέρα τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς διαπλάσεως του ἤθους τῶν μαθητῶν. Ἡ εἰκόνα δὲν εἶναι ἁπλῶς ἀνησυχητική, ἀλλὰ ἐξόχως ἀπογοητευτική. Ἡ παρεχόμενη παιδεία εἶναι ψυχρή, στεῖρα καί κουραστική. Ἴσως ἀποτελοῦμε θλιβερὰν ἐξαίρεση, ἀφοῦ οὔτε τὰ ἰδανικὰ καλλιεργοῦνται, οὔτε τὸ ἦθος προάγεται, οὔτε ἡ γνώση γιὰ τὴν πατρίδα μας καὶ τὴν ἱστορία μας ἐπαρκῶς διδάσκεται, μὲ ἀποτέλεσμα τὰ παιδιά μας νὰ ἀγνοοῦν βασικὰ στοιχεῖα τῆς ταυτότητός τους, ἀφοῦ δὲν γνωρίζουν τὶς πνευματικὲς καὶ ἱστορικές τους ρίζες. Τὸ πνεῦμα τῆς παγκοσμιοποίησης ὑπηρετήθηκε ἄκρατα καὶ ἄκριτα. Τὰ παιδιά μας βαδίζουν ὡς νυκτωμένοι στρατοκόποι ἀποσταμένων καὶ σβησμένων ἐλπίδων. Ἂν δὲν μάθομε νὰ σεβώμεθα τὴν πίστη μας, τὴν πατρίδα μας, τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια τοῦ γένους μας, τότε οὔτε τὸν ἑαυτό μας μποροῦμε νὰ ὑπηρετήσωμε, οὔτε τά παιδά μας νά διδάξωμε, οὔτε τὰ συμφέροντα τῆς πατρίδος μας νά ὑποστηρίξωμε.
Ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὴν παράδοση, ἡ υἱοθέτηση τῆς λογικοκρατίας καὶ τοὺ ἄκρατου καὶ ἄκριτου εὐδαιμονισμοῦ, ἡ ἰσοπέδωση τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν, ἡ διάλυση τῶν θεσμῶν καὶ ἰδίως τῆς οἰκογένειας, ἤδη πληρώνονται ἀκριβὰ καὶ θὰ τὰ πληρώσωμε ἀκριβότερα στὸ μέλλον.
Εὐτυχῶς ὑπάρχουν ἐκπαιδευτικοὶ εὐσυνείδητοι, ποὺ μὲ κόπους πολλοὺς ἀγωνίζονται στὸν χῶρο τῆς Ἐκπαίδευσης γιὰ νὰ περάσουν μηνύματα ζωῆς στὰ παιδιά μας. Δόξα τῷ Θεῷ συνεργαζόμεθα μὲ τὴν Ἐκπαιδευτικὴ κοινότητα καὶ μὲ τοὺς γονεῖς καὶ προσπαθοῦμε νὰ βοηθήσωμε, ὥστε τὰ παιδιά μας νὰ ἀποκτήσουν βάσεις γιά τὸ μέλλον τους.
Ὅσο καιρὸς ἐστί, νὰ ἑνώσωμε ὅλοι μας, ὅσοι εἰλικρινά ἀγαπᾶμε αὐτὸν τὸν τόπο, ὅσοι πιστεύομε στὶς ἀξίες καὶ στὴν ἀρετή, ὥστε νὰ περισώσωμε ὅ,τι ἀπέμεινε ἀπὸ τὸν ὁδοστρωτῆρα τῆς ἀποϊεροποιήσεως τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἀπαξίωσης τῶν θεσμῶν, τῶν ἱερῶν καὶ ὁσίων καί νά καλλιεργήσωμε τήν πνευματική πρόοδο τῶν παιδιῶν μας ὥστε νὰ σταθῇ στὰ πόδια του καὶ νά προχωρήσῃ αὐτὸς ὁ τόπος. Ἂν δὲν τὸ πράξωμε θὰ εἴμαστε ὑπόλογοι ἔναντι τοῦ παρελθόντος, τοῦ παρόντος καὶ τοῦ μέλλοντος, καὶ κριτὲς θὰ μᾶς δικάσουν, οἱ ἀγέννητοι οἱ νεκροί, κατὰ τὸν ποιητή.
Στὴ σημερινὴ κοινωνία βλέπουμε ἔντονη πίεση, μοναξιὰ καὶ συχνὰ βία. Πὼς βιώνετε ἐσεῖς αὐτὴ τὴν πραγματικότητα μέσα στὴν ποιμαντική σας διακονία;
Τὰ φαινόμενα αὐτὰ εἶναι συχνὰ καὶ καθ’ ἡμέραν τὰ ἀντιμετωπίζομε. Ἡ ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα αὐτὸ εἶναι συναφὴς μὲ τὴν προηγούμενη. Λείπουν τὰ πνευματικὰ ἐρείσματα. Δὲν ὑπάρχει κατανόηση καὶ ἀγάπη γιατί δὲν καλλιεργήθηκαν. Δὲν ὑπάρχει χαρὰ γιατί ὁ ἄνθρωπος ἔχασε τὴν κοινωνία μὲ τὸν Θεό.
Ἐψύγη ἡ ἀγάπη, κουράστηκαν οἱ ψυχές, περιορίστηκε ὁ ἄνθρωπος στὰ ἐγωιστικά του τείχη. Ἡ σύγχρονη τεχνολογία καθήλωσε τὰ παιδιὰ, ἀλλά καὶ τοὺς μεγάλους, μπροστὰ σὲ μιὰ ὀθόνη. Δὲν μιλοῦν, δὲν συζητοῦν, δὲν συμπροβληματίζονται, δὲν συμπορεύονται, δὲν ἐπικοινωνοῦν.
Γιὰ αὐτὸ μὲ ὅλη μας τὴν δύναμη καὶ συναίσθηση εὐθύνης, καλλιεργοῦμε τὶς συναντήσεις, τίς συζητήσεις, τὶς συντροφιὲς στὶς ἐνορίες, στὶς κατασκηνώσεις, στὶς ἐκδρομές, στὶς ἐπισκέψεις μὲ παιδιὰ στοὺς χώρους φιλοξενίας ἐμπεριστάτων, ἀσθενῶν καὶ ἐνδεῶν συνανθρώπων μας. Καλλιεργοῦμε τὸ ἀθλητικὸ πνεῦμα, τὸ παιχνίδι, τὶς ὁμαδικὲς δραστηριότητες. Κυρίως ὅμως βοηθᾶμε τοὺς ἀνθρώπους νὰ κατανοήσουν ὅτι ἡ μοναξιὰ ἀντιμετωπίζεται μέσα ἀπὸ τὴν σχέση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό, μὲ τὴν ἐξομολόγηση, ποὺ εἶναι βάλσαμο ψυχῆς, μοίρασμα ζωῆς, μὲ τὸν Ἐκκλησιασμό, τὴν κοινὴ προσευχὴ καὶ τὴν Θεία Κοινωνία ποὺ κάνει ὅμαιμους καὶ σύσσωμους Χριστοῦ καί κοινωνούς μὲ τὴν ζωὴ τῶν συνανθρώπων μας.
Προβάλλομε τὰ πρότυπα τῆς ἀρετῆς, τῆς ταπεινώσεως, τῆς ἀγάπης, τῆς ὑπομονῆς, ποὺ εἶναι οἱ Ἅγιοί μας.
Τί θὰ ζητούσατε σήμερα ἀπὸ τὴν Πολιτεία γιὰ νὰ στηριχθεῖ περισσότερο ἡ τοπικὴ κοινωνία τῆς Πάτρας;
Νὰ δημιουργὴσῃ συνθῆκες καὶ προοπτικές, ὥστε νὰ μποροῦν νὰ μένουν τὰ παιδιά μας στὸν τόπο τους καὶ νὰ μὴν ἐγκαταλείπουν τὴν πόλη τους. Ἡ Πάτρα ἔχει ὅλες τὶς δυνατότητες νὰ ἀποβῇ πόλη-κέντρο παραγωγικότητος, τουριστικῆς καὶ πολιτιστικῆς ἀνάπτυξης. Νὰ ἀξιοποιηθῇ τὸ λιμάνι της καὶ νὰ προσελκὺσῃ ἀνθρώπους τοῦ πνεύματος, τῆς ἐπιστήμης, τοῦ ἐμπορίου, ὄχι μόνο ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ καὶ γενικώτερα.
Ἡ τοπική Ἐκκλησία ἐργάζεται μὲ συνέπεια καὶ ἐξωστρέφεια γιὰ τὴν προβολὴ τῆς πόλεως τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, τόσο στὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο, ὅσο καὶ ἐκτός Ἑλλάδος. Καλλιεργοῦμε δέ, ὡς ἄριστα, τὴν συνεργασία μὲ τοὺς τοπικοὺς Φορεῖς καὶ τὴν Ἑλληνικὴ Πολιτεία γιὰ τὴν ἀνάπτυξη καὶ πρόοδο τῆς Ἀποστολικῆς πόλεως καὶ Μητροπόλεως τῶν Πατρῶν.
Ἡ τρίτη πόλη τῆς Ἑλλάδος ἔχει ἐνδιαφέρον ὄχι μόνο γιὰ τὸ παρελθόν της, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸ μέλλον. Μάλιστα ἐν ὄψει τοῦ νέου εὐρωπαϊκοῦ προϋπολογισμοῦ, ἡ χώρα μας καὶ ἐν προκειμένῳ ἡ Πάτρα πρέπει νά χρησιμοποιήσῃ κάθε τρόπο, ὥστε νὰ ἀξιοποιήσῃ τοὺς φυσικοὺς καὶ πολιτιστικοὺς πόρους, τὸ Πανεπιστήμιο καὶ γενικὰ τὸ ἀνθρώπινο δυναμικὸ, ὥστε κάθε πολίτης νὰ μπορῇ νὰ ζῇ, νὰ δραστηριοποιῆται καὶ νὰ προοδεύει στὸν τόπο του.
Πῶς ἀντιμετωπίζετε τὸ ζήτημα τῆς εὐθανασίας, ποὺ συζητεῖται ὅλο καὶ περισσότερο στὴ σύγχρονη κοινωνία;
Ἡ Ἐκκλησία διδάσκει ὅτι ἡ ζωὴ εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ. Δὲν εἶναι κάτι δικό μας, δὲν ἀνήκει σέ μᾶς, οὔτε τὸ δημιουργοῦμε ἐμεῖς γιὰ νὰ τὸ διαχειριζόμαστε ὅπως ἐμεῖς θελήσωμε.
Ἡ εὐθανασία, ἡ ὁποία χαρακτηρίζεται ἀπὸ τοὺς ὑποστηρικτάς της, ὡς ἀξιοπρεπὴς θάνατος, οὐσιαστικὰ εἶναι ὑποβοηθούμενη αὐτοκτονία, θὰ ἔλεγα ἀκόμη, συνδυασμὸς φόνου καὶ αὐτοχειρίας.
Αὐτὸ ποὺ λέγεται δικαίωμα στὸν θάνατο καὶ ποὺ ἀποτελεῖ τὴν νομικὴ κατοχύρωση τῆς εὐθανασίας θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ μετατραπῇ σὲ ἀπειλὴ τῆς ζωῆς τῶν ἀσθενῶν ποὺ ἀντιμετωπίζουν εἴτε οἰκονομικὰ προβλήματα γιὰ τὴν θεραπεία καὶ τὴν νοσηλεία τους, εἴτε ὅποια ἄλλα θέματα.
Ὁ ἄνθρωπος, τὸ μόνο δικαίωμα ποὺ ἔχει, εἶναι νὰ κὰνῃ τὰ πάντα γιὰ νὰ προστατεὺσῃ τὴ ζωή του καὶ τὴν ζωὴ τῶν ἄλλων, ἀφοῦ αὐτὴ δόθηκε ἀπὸ τὸν Θεό.
Τὸ θέμα εἶναι ὅτι ἡ ζωὴ χωρὶς Χριστὸ καταντᾶ ἀπάνθρωπη καὶ ἀνυπόφορη. Ὁ πόνος, οἱ ἀρρώστιες καὶ ὁ θάνατος ἀποτελοῦν ἀνυπέρβλητο πρόβλημα καὶ δυσβάστακτο φορτίο. Συνδυαζόμενα αὐτὰ μὲ τὴν ἔλλειψη ἀγάπης δημιουργοῦν ἀπελπισία.
Ἐμεῖς κηρύσσομε ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ δημιουργὸς καὶ Σωτῆρας μας καὶ ἡ ζωή μας εἶναι στὰ χέρια του. Κάθε τι ποὺ μᾶς συμβαίνει εἶναι πρὸς τὸ συμφέρον μας. Δὲν μποροῦμε νὰ παρέμβωμε καὶ νά διορθώσωμε τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ. Ἡ εὐθανασία εἶναι παρακμιακὸ φαινόμενο, γιατί εὐτελίζει τὴν ζωὴ καὶ ἀπαξιώνει τὸν ἄνθρωπο.
Ἡ Ἐκκλησία δίδει νόημα στὴ ζωὴ πρὸ τοῦ θανάτου καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτόν, ὁδηγώντας τὸν ἄνθρωπο στὴν ὑπέρβαση τοῦ θανάτου μέσα ἀπὸ τὴν προοπτικὴ καὶ τὴν βεβαιότητα τῆς αἰωνίου ζωῆς.
Ποιά εἶναι ἡ δική σας ποιμαντικὴ ματιὰ γιὰ τὸ θέμα τῆς μετανάστευσης, ἰδιαίτερα σὲ μιὰ περίοδο κατὰ τὴν ὁποία καὶ ἡ ἴδια ἡ Μητρόπολή σας δοκιμάστηκε καί ἴσως ἀκόμα ἀπὸ τὸ φαινόμενο αὐτό, καὶ πῶς θεωρεῖτε ὅτι ἡ παρουσία τῶν μεταναστῶν ἐπηρεάζει τὴν τοπικὴ κοινωνία, τόσο σὲ κοινωνικὸ ὅσο καὶ σὲ πνευματικὸ ἐπίπεδο;
Ὅταν ἐνθρονίστηκα στὴν Πάτρα ἀντιμετώπισα τὸ φαινόμενο χιλιάδες μετανάστες νὰ ἔχουν κατακλύσει τὸ λιμάνι προκειμένου νὰ φύγουν γιὰ τὴν Δύση. Ὑπῆρχε ὁ καταυλισμὸς ὅπου ζοῦσαν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί σὲ πρωτόγονες καί ἀπελπιστικές συνθῆκες.
Ἀναλάβαμε νὰ τοὺς βοηθήσωμε, μέ ὅποιο τρόπο. Ὅλες οἱ ἐνορίες, μὲ κυλιόμενο πρόγραμμα τοὺς ἔδιναν τὰ ὑλικά γιὰ νὰ παρασκευάζουν τὸ καθημερινὸ φαγητό. Φροντίσαμε γιὰ τὴν ἰατροφαρμακευτική τους περίθαλψη, ἀντιμετωπίσαμε τὴν παραβατικότητα καὶ πλεῖστα ὅσα προβλήματα. Τώρα δεν ἔχομε στην πόλη μας ἔντονο το πρόβλημα αὐτό.
Τὸ μεταναστευτικό δὲν εἶναι ἁπλὸ πρόβλημα. Εἶναι ἀνθρωπιστικό, πολιτιστικό, ἠθικό, γεωγραφικό. Ἡ ἀποτελεσματική ἀντιμετώπιση ἀπαιτεῖ συνεργασίες, δράση καὶ σύμπραξη τῆς Ἐκκλησίας, τῆς Πολιτείας, ἀλλὰ καὶ τῶν Εὐρωπαϊκῶν θεσμῶν.
Ἡ πατρίδα μας ἦτο πάντοτε χώρα φιλόξενη καὶ ξέρει ἀπὸ προσφυγιά. Καὶ ἀπέδειξε καὶ ἀποδεικνύει τὴν ἀγάπη καὶ φιλόστοργη διάθεση, μὲ πρώτη τὴν Ἐκκλησία. Στὸν κάθε ἄνθρωπο, ἀδιακρίτως γλώσσης, φυλῆς καὶ θρησκείας, βλέπει τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ.
Ὅμως πρέπει νὰ κατανοήσωμε ὅλες τὶς διαστάσεις τοῦ ζητήματος καὶ ὅτι ἀπαιτεῖται συλλογικὴ καὶ μακροπρόθεσμη πρόβλεψη καὶ σὲ Ἐθνικὸ καὶ σὲ Εὐρωπαϊκὸ ἐπίπεδο βάσει τῆς ἀγάπης, τῆς ἀνθρωπιᾶς, τῆς ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας καί τῆς ἰδιοπροσωπίας τοῦ τόπου μας.
Πῶς βλέπετε τὰ σύγχρονα κοινωνικὰ ζητήματα, ὅπως τὸν γάμο ὁμόφυλων ζευγαριῶν καὶ τὴν τεκνοθεσία, μέσα στὸ πρίσμα τῆς Ἐκκλησίας, ἰδιαίτερα σὲ μιὰ ἐποχὴ ὅπου συχνὰ γίνεται λόγος γιὰ ἐπιβολὴ νέων κοινωνικῶν προτύπων στὸ ὄνομα τοῦ δικαιωματισμοῦ;
Ἡ Ἐκκλησία σεβόμενη τὴν ἀνθρώπινη ὀντολογία, τὸν ἴδιο τόν ἄνθρωπο, ὡς δημιούργημα καὶ συνδημιουργό τοῦ Θεοῦ, ἕνα γάμο γνωρίζει καὶ εὐλογεῖ ὡς μυστήριον μέγα, ἐκεῖνον μεταξὺ ἀνδρὸς καὶ γυναικός, ὡς ὁρίσθη ἀπὸ τὸν ἴδιο τόν Θεό. Ὁποιαδήποτε ἄλλη ἄποψη, ὄχι ἁπλῶς θεωρεῖται, ἀλλὰ καί εἶναι ἀνατροπὴ τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας, φυσιολογίας καὶ ἀξίας καὶ πλῆγμα φοβερὸ τοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογενείας.
Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ταχτήκαμε ἐνάντια στὸ σχετικό νομοσχέδιο καὶ ἐτονίσαμε ὡς Ἐκκλησία ὅτι πρόκειται γιὰ ἀνατροπὴ τοῦ χριστιανικοῦ γάμου καὶ τῆς πατροπαράδοτης Ἑλληνικῆς οἰκογένειας, ἀλλάζοντας τὸ πρότυπό της. Καὶ προσωπικὰ σὲ τοποθετήσεις μας ἐξεφράσαμε τὴν πλήρη ἀντίθεσή μας στὸ νομοσχέδιο αὐτὸ καὶ μεταφέραμε τήν ἀγανάκτηση τῆς κοινωνίας γιὰ τὴν ψήφισή του, εἴτε μὲ προφορικές, εἴτε μὲ γραπτὲς παρεμβάσεις μας.
Ὅσο γιὰ τὴν τεκνοθεσία, εἴπαμε, ἐτονίσαμε καὶ τὸ διακηρύσσομε γεγονυίᾳ τῇ φωνῇ, ὅτι εἶναι ἀδικία γιὰ τὰ παιδιὰ αὐτά, ἄνιση μεταχείριση, ἐκμετάλλευση, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει ἄλλος λόγος παρὰ ἡ ἱκανοποίηση τῆς ἐπιθυμίας κάποιων ἀνθρώπων γιὰ ἀπόκτηση παιδιῶν, ἐνῷ δὲν μποροῦν ἐκ τῆς ἀνθρωπίνης φυσιολογίας νὰ ἀποκτήσουν. Θυσιάζονται, δυστυχῶς, κάποια παιδιὰ στὸ ὄνομα τοῦ δικαιωματισμοῦ, ποὺ τόσο ἀκούγεται καὶ ἀρρωστημένα προβάλλεται στὶς ἡμέρες μας, στήν ἐποχή τῆς λεγομένης woke ἀντζέντας.
Τὰ παιδιὰ χρειάζονται πατέρα καὶ μητέρα. Ἡ ὅποια ἄλλη μορφὴ «οἰκογενείας» εἶναι ὄχι ἁπλῶς προβληματικὴ, ἀλλά καταστροφική γιὰ τὴν ψυχοσωματική ἀνάπτυξη καὶ ζωὴ τῶν παιδιῶν.
Οἱ συνέπειες αὐτῶν τῶν νομοθετημάτων θὰ εἶναι φρικτὲς γιὰ τὴν κοινωνία μας. Ἴσως ἀκόμη δὲν τὸ ἔχουμε ἀντιληφθεῖ.
Ἡ νομοθετική αὐτὴ πρωτοβουλία, ἐπαναλαμβάνομε, καταδικάζει τὰ παιδιὰ νὰ μεγαλώσουν, σὲ μιὰ σύγχυση γονεϊκῶν ρόλων, μὲ ἀνεπανόρθωτα ἀποτελέσματα γιὰ τὴν ψυχολογία τους.
Στην Μητρόπολή σας λειτουργεῖ ὁ τηλεοπτικός Σταθμός «Λύχνος», πεῖτε μας λίγα λόγια γι’ αὐτό.
Ὄντως ἔχομε τὴν εὐλογία ἀπὸ τὸν Θεὸ μαζὶ μὲ τὸν Ραδιοφωνικὸ Σταθμὸ τῆς Μητροπόλεως «Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία τῶν Πατρῶν», νὰ λειτουργῇ καὶ ὁ Τηλεοπτικὸς Σταθμὸς «Λύχνος», μὲ κανονικὴ ἄδεια ὡς περιφερειακός θεματικός σταθμός καὶ προσφέρει τεράστια ὑπηρεσία, ἀφοῦ εἶναι ἕνας σύγχρονος μεγάλος ἄμβωνας, ποὺ μέσα ἀπὸ τὴν προβολὴ τῆς Λειτουργικῆς, κοινωνικῆς, πολιτιστικῆς ζωῆς τοῦ τόπου, τῆς ἀντιμετωπίσεως συγχρόνων θεμάτων καὶ προβλημάτων, δίδει πνευματική τροφή, ἀναψυχή, χαρά, ἐλπίδα, δύναμη, παρηγοριά, σὲ ἑκατομμύρια ἀδελφούς μας, οἱ ὁποῖοι εἴτε παρακολουθοῦν ἀπ’ εὐθείας τὸ πρόγραμμα τοῦ Σταθμοῦ, εἴτε διαδικτυακὰ τόσο στὴν Ἑλλάδα, ὅσο καὶ σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Δόξα τῷ Θὲῷ γι’ αὐτὴ τὴν εὐλογία. Παρὰ τὶς οἰκονομικὲς καὶ ἄλλες δυσκολίες, ὁ τηλεοπτικός μας Σταθμὸς εἶναι στὶς προτεραιότητες τῶν ἐνδιαφερόντων μας. Ἡ Ἐκκλησία πρέπει νά χρησιμοποιῇ ὅλα τά μέσα γιά τόν εὐαγγελισμό καί τήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.
Ὑπάρχει κάποιο γεγονὸς στὴ διακονία σας ἢ στὴ ζωή σας ὡς Ἐπισκόπου ποὺ σᾶς ἔχει συγκλονίσει ἰδιαίτερα καὶ δὲν τὸ ἔχετε ξεχάει μέχρι σήμερα;
Ἡ προσήλωση τοῦ Πατραϊκοῦ Λαοῦ στὴν Ὀρθοδοξία καὶ Πατρίδα. Ἡ ἀγάπη καὶ ὁ σεβασμὸς τῶν Πατρέων, ποὺ γιὰ μένα εἶναι ὅ,τι ὡραιότερο μοῦ χάρισε ὁ Θεός.
*Αναδημοσίευση από την εφημερίδα “Ορθόδοξη Αλήθεια”
ΠΗΓΗ: ΚΛΙΚ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου