Μὲ τὴν συμπλήρωση 183 ἐτῶν ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, ἐτελέσθη στὴν Μητρόπολη Πατρῶν, σὲ συνεργασία τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Συλλόγου τῶν ἐν Πάτραις Ἀρκάδων, ἱερὸ Μνημόσυνο ὑπὲρ μακαρίας μνήμης καὶ αἰωνίου ἀναπαύσεως τοῦἀοιδίμου
Θεοδώρου Κολοκοτρώνη.Τὴς Θείας Λειτουργίας ἡ ὁποία ἐτελέσθη τὴν Κυριακὴ 8 Φεβρουαρίου ἐ.ἔ. στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Χαραλάμπους Τσουκαλεΐκων καὶ τοῦ Ἱεροῦ Μνημοσύνου, προέστη ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος μὲ λόγο μεστὸ νοημάτων, ἀνεφέρθη στὴν μεγάλη προσωπικότητα τοῦ μακαρίου καὶ ἀοιδίμου Ἀρχιστρατήγου, ὁ ὁποῖος ὡδήγησε τὴν Ἑλλάδα μέσα ἀπὸ ἀγῶνες ἐνδόξους στὴνἘλευθερία.
Ὁ Μητροπολίτης, ἀνεφέρθη στὴν εὐλάβεια τοῦΚολοκοτρώνη, στὴν πίστη του στὸ Θεὸ καὶ στὴν μεγάλη φιλοπατρία του.
Μίλησε γιὰ δοξασμένες στιγμὲς ποὺ ὁ Ἥρωας ξεπέρασε τὰ πεπερασμένα ὅρια καὶ πολέμησε, ὄχι μόνο μὲ τὰ ὅπλα, ἀλλὰ κυρίως μὲ τὴν ψυχή, ἔχονταςβεβαιότητα ὅτι τὸν σκέπαζε ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ προστασία τῆς Παναγίας ἀπὸ τὸ Χρυσοβίτσι, τὴν ἘπάνωΧρέπα, τὸ Βαλτέτσι...
Ἐφόδιό του ἡ λειτουργικὴ ζωή, ἡ νηστεία καὶ ἡ προσευχή, ἡ Θεία Κοινωνία πρὶν ἀπὸ τὶς μάχες, ὡςσυνέβη ἀνήμερα τοῦ Σταυροῦ τὸ 1821, στὴν Παναγία τῆς Ἐπάνω Χρέπας.
Ξεπέρασε τὰ πεζὰ ἀνθρώπινα μέτρα, παρ΄ὅτιἀγράμματος καὶ συγχωροῦσε τοὺς ἐχθρούς του, ἀκόμη καὶ τὸν φονιᾶ τοῦ παιδιοῦ του, δίνοντας μάθημα διαχρονικὸ, ὅτι μόνο ἑνωμένοι οἱ Ἕλληνες μεγαλουργοῦν.
Σὲ ἀντίθετη περίπτωση ὁδηγοῦνται στὴνκαταστροφή.
Ὁ Κολοκοτρώνης, συνέχισε ὁ Μητροπολίτης, μᾶςἐμπνέει, μᾶς καθοδηγεῖ, ἀλλὰ καὶ μᾶς ἐλέγχει.
Ἐπίσης ἀνέγνωσε ἀποσπάσματα ἀπὸ βιβλίο, τυπωμένο ἐν Ἀθήναις, τὸ 1843, ἐπιγραφόμενον:
«Τὰ κατὰ τὴν Κηδείαν τοῦ Μακαρίτου Θεοδώρου Κολοκοτρώνου...»
Σ΄αυτό περιγράφονται τά της τελευτῆς τοῦἈρχιστρατήγου, τῆς ἑτοιμασίας του στὸ νεκρικὸκρεββάτι, τὰ τῆς νεκρικῆς πομπῆς, τὰ τῆς Κηδείας, οἱὁμιλίες οἱ ἐπικήδειες καὶ τὰ τῆς ταφῆς του στὸ Α' Κοιμητήριο Ἀθηνῶν.
Ἰδιαιτέραν ἐντύπωση προκάλεσε, ἀπόσπασμα ἀπὸτὸν Ἐπιτάφιο λόγον ἐκφωνηθέντα ὑπὸ Παναγιώτου Σούτσου, ἔχον ὡς ἑξῆς: «Κατὰ τὰ τελευταῖα μάλιστα ἔτητῆς ζωῆς του ὑπῆρξε ἁπλοῦς, ἀθῶος καὶ ἤπιος ὡς βρέφος. Ἵστατο δὲ ὡς ξένος παρεπίδημος ἐν μέσων ἡμῶν διαπληκτιζομένων, καὶ τὸ μὲν σῶμα του ἦτο ἐνἡμῖν, τὸ δὲ πνεῦμα του συνωμίλει μετὰ τῶν ὁσίωνπνευμάτων τῶν ἐν παραδεῖσῳ περιϊπταμένων μετὰ τῶνἁγίων μαρτύρων τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως, καὶἠκούετο ὁ ψιθυρισμὸς τῶν λογίων αὐτοῦ καὶπεριπατοῦντος καὶ ἱσταμένου, καὶ κοιμωμένου καὶγρηγοροῦντος.
Ἐτελεύτησε δὲ μετὰ τὴν γέννησιν τοῦ Ἑλληνικοῦἔθνους, ἐτελεύτησε σήμερον, ὅτε τὸ βρέφος αὐξάνει καὶκραταιοῦται πνεύματι, πληρούμενον σοφίας.
«Καὶ ἰδοὺ ἢν ἄνθρωπος ἐν Ἱερουσαλήμ, ᾧ ὄνομα Συμεών, καὶ ὁ ἄνθρωπος οὗτος εὐλαβὴς καὶπροσδεχόμενος παράκλησιν τοῦ Ἰσραήλ, καὶ ἢν αὐτῷκεχριματισμένον μὴ ἰδεῖν θάνατον πρὶν ἢ ἴδῃ τὸν Χριστὸν Κυρίου... καὶ ἦλθεν εἰς τὸ ἱερὸν καὶ ἐν τῷ εἰσαγαγεῖν τοὺς γονεῖς τὸ παιδίον Ἰησοῦν... καὶ αὐτὸςἐδέξατο αὐτὸ εἰς τὰς ἀγκάλας αὐτοῦ καὶ εὐλόγησε τὸνΘεὸν καὶ εἶπε. Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλον σου Δέσποτα κατὰ τὸ ρῆμα σου ἐν εἰρήνῃ, ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου, ὅ ἡτοίμασας κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν, φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν καὶ δόξαν λαοῦσου Ἰσραήλ».
«Καὶ ἰδοὺ ἦν ἄνθρωπος ἐν Ἀθήναις ᾧ ὄνομαΘεόδωρος Κολοκοτρώνης, καὶ ὁ ἄνθρωπος οὗτοςπροσεδέχετο ἀνέκαθεν τὴν ἀνάστασιν τοῦ ἙλληνικοῦἜθνους, καὶ προώριστο εἰς αὐτὸν μὴ ἰδεῖν τον θάνατον, πρὶν ἢ ἴδῃ τὸ ἐκλεκτὸν Ἔθνος τοῦ Κυρίου εἰςτὸν χορὸν τῶν ἐθνῶν. Καί, ὅτε οἱ Βασιλεῖς τῆς γῆςσυνήγαγον τὸ παιδίον τὴν Ἑλλάδα, αὐτὸς ἐδέχθη αὐτὸεἰς τὰς ἀγκάλας αὐτοῦ, καὶ ηὐλόγησε τὸν Θεὸν καὶ εἶπε. Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλον σου Δέσποτα κατὰ τὸ ρῆμασου ἐν εἰρήνῃ, ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόνσου, ὅ ἡτοίμασας κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν, φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν, καὶ δόξαν ὀρθοδόξουἙλληνικῆς φυλῆς».
Κατέληξε δὲ ὁ Σεβασμιώτατος μὲ τὸν προσευχητικὸνἐπίλογο γιὰ τὴν ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, ἀπὸ τὸν ἐπικήδειο λόγο τοῦ μεγάλου Ἐκκλησιαστικοῦ ρήτορος Κωνσταντίνου Οἰκονόμου, τοῦἐξ Οἰκονόμων, ἔχοντα ὡς ἀκολούθως:
«Καὶ δεῦτε καὶ συνάψωμεν τὰς ἐγκαρδίους ἡμῶνδεήσεις, εὐχόμενοι πρὸς τὸν Θεὸν τοῦ ἐλέους ὑπὲραὐτοῦ. Ὦ Θεὲ τῶν πνευμάτων καὶ πάσης σαρκός, ὦ γένους θνητοῦ τε καὶ ἀθανάτου καὶ πάσης ἀοράτου καὶὁρατῆς φύσεως δημιουργέ, ἥλιε δόξης ἀϊδίου, ἀέναεπηγὴ τῆς ἀθανασίας, ἐπάκουσον ἡμῶν δεομένων σου, καὶ ἀνάπαυσον τὴν ψυχὴν τοῦ δούλου σου Θεοδώρου,ἐν τόπῳ φωτεινῷ, ἐν χώρᾳ ζώντων, ἐν ταῖς σκηναῖςτῶν δικαίων, παριδὼν τὰς ἁμαρτίας αὐτοῦ.
Πολλὰ ἐκοπίασεν ὑπὲρ τῆς ἁγίας σου πίστεως, πολλά τήνἘκκλησίαν ἠγάπησε, καὶ πάντοτε πιστῶς ἐπεκαλεῖτο τὸπανάγιόν σου ὄνομα. Ἄφες αὐτῷ Κύριε πάσας τα ἀνομίας, ὁ τὴν πίστιν ἀποδεξάμενος τοῦ ἑκατοντάρχου, καὶ πᾶσι τοῖς φιλαδέλφοις χρεωφειλέταις τὸ δάνειοντῶν πολλῶν τοῦ θείου σου νόμου παραβάσεων χαριζόμενος. Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ τοὺς δικαίους ἀγαπῶν καὶ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἐλεῶν, τὸ ἔλεός σου ἐπικαλούμεθα, πρὸς σὲ οἱ λειτουργοί σου, πρὸς σὲ πᾶς ὁ λαός σου, πρὸς σὲ μετὰ πίστεως ἐκβοῶμεν, ὁ Θεὸςσυγχωρήσαις αὐτῷ, ὁ Θεὸς συγχωρήσαις αὐτῷ, ὁ Θεὸςσυγχωρήσαις αὐτῷ».
Τέλος ἐψάλη ὁ Ἐθνικὸς Ὕμνος.
Ἐκκλησιάσθησαν, ὁ Πρόεδρος τῆς τοπικῆςκοινότητος, Ἐκπρόσωποι Ἀρχῶν κκαί Φορέων, ὁ Πρόεδρος καί τό Διοικητικό Συμβούλιο τοῦ Συλλόγου τῶν ἐν Πάτραις Ἀρκάδων καί πλῆθος εὐσεβούς Λαοῦ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου