Ο Δούκας του Ουέλινγκτον, επικεφαλής αγγλικής δύναμης, νικά τον Ιωσήφ Βοναπάρτη και τους Γάλλους στη Μάχη της Βιτόρια και τους εκδιώκει από την Ιβηρική Χερσόνησο. Ο Μπετόβεν χαιρετίζει το γεγονός, γράφοντας τη σύνθεση «Wellington’s Victory, op. 91».
Διεξάγεται η επονομασθείσα «Μάχη των Εθνών» στα Καταλαυνικά πεδία της
Γαλατίας. Αντίπαλοι, Ρωμαίοι και Βησιγότθοι υπό τους Φλάβιο Αέτιο και
Θευδέριχο από τη μία πλευρά και οι Ούνοι του Αττίλα από την άλλη. Ο
Αττίλας υποχρεώνεται σε τακτική υποχώρηση, αλλά γρήγορα θα ανακάμψει και
θα προελάσει προς τη Ρώμη. Ο Θευδέριχος πίπτει επί του πεδίου της
μάχης.
Η Μάχη του Βατερλό.
Οι ενωμένες δυνάμεις Βρετανών και Πρώσων, υπό τους στρατηγούς
Ουέλινγκτον και Μπλίχερ αντίστοιχα, συντρίβουν τις γαλλικές δυνάμεις,
των οποίων ηγείται ο αυτοκράτορας Ναπολέων Βοναπάρτης.
Ο Βλαντ Γ’ ο Παλουκωτής (ο ρουμάνος ευγενής που ενέπνευσε τον μύθο του Δράκουλα) προσπαθεί να δολοφονήσει τον σουλτάνο Μεχμέτ Β’, αλλά αποτυγχάνει και αναγκάζεται να αποσυρθεί από τη Βλαχία.