Τετάρτη 5 Μαρτίου 2014

ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ ;;;;





pPETRONIOS--15


Θυμάμαι τήν Μητέρα μου 
Γέροντος π. Πετρωνίου Τανάσε (†2011)
Δικαίου Ρουμανικῆς Σκήτης
Τιμίου Προδρόμου Ἁγίου Ὄρους



Η μητέρα αυτή δεν είναι Ελληνίδα, αλλά Ρουμάνα. Όμως πόσο δική μας είναι! Πόσο πιο δική μας (συχωρέστε με, τον ανόητο, αδελφοί), από κάποιες σημερινές μανάδες, που δε σκέφτονται ούτε επιθυμούν να βάλουν το Χριστό στη ζωή τους και στη ζωή των παιδιών τους…


Δε φταίνε αυτές – είναι θύματα της προπαγάνδας πανίσχυρων εξουσιαστών, αλλά και θύματα της δικής μου αδιαφορίας & ολιγωρίας, που δεν ακτινοβολώ, ούτε μεταδίδω το ευαγγέλιο. Της αδιαφορίας και ολιγωρίας, που δεν αντιστέκεται στους ισχυρούς, αλλά αφήνει να διαβρώνεται η πίστη  η συνείδηση των αδελφών μου. Ντροπή μου!

Αλλά κι αυτός ο πατέρας, που περιγράφεται στο κείμενο, πόσο διαφέρει από μας κι από άλλους πατεράδες που σίγουρα γνωρίζετε…



Σ᾿
λη τήν ζωή της ζοσε μιά βαθειά πνευματική ζωή. Στίς ορτές συμμετεχε μέ πολλή ελάβεια, κόμη καί στίς μικρότερες. Βέβαια δέν γνώριζε πό βιβλία, εχε διάκρισι καί διαίσθησι, δέν γνώριζε πό ορταστικούς κύκλους καί μως συμμετεχε σ᾿ λες τίς ἑορτές, στίς νηστεες καί στά τήσια μνημόσυνα τς κκλησίας μας λανθάστως.

…….
Ἡ ἐλεημοσύνη της ἦτο ἡ βασική της φροντίδα σχεδόν σέ καθημερινή βάσι. Τούς ξένους τούς καλοῦσε ἀπό τόν δρόμο, τούς φιλοξενοῦσε σπίτι μας καί τούς ἀνέπαυε. Ποτέ δέν ἀνεχώρησε ἔστω καί ἕνας πτωχός ἀπό τό σπίτι μας μέ ἀδειανά τά χέρια.
…….
πατέρας μου τήν νείδιζε νίοτε, διότι εχε σέ μεγάλο βαθμό νοικτά τά χέρια της.
…….Στά μνημόσυνα τ
ν νεκρν συμμετεχε μέ πολλή ελάβεια. Κάθε Σάββατον πρωΐ δινε ξεχωριστή λεημοσύνη γιά τούς κοιμηθέντες: Μία λεκάνη γάλα ἤ φαγητό καί νερό πού μετέφερε δια γιά τούς γείτονες.

Κατόπιν
ἀσχολεῖτο μέ τήν καθαριότητα τῶν ρούχων γιά τήν ἑπομένη ἡμέρα καί στήν συνέχεια ἐμαγείρευε τό φαγητό γιά τό τραπέζι τῆς Κυριακῆς, μετά τήν Θεία Λειτουργία, διότι τήν Κυριακή οὐδέποτε ἐμαγείρευε. …….Ὅταν κτυποσε καμπάνα το σπερινο, λες ο δουλειές γιά τήν αριανή μέρα εχαν τελειώσει καί τσι ρχισε τήν μέρα τς Κυριακς. Τό πρωΐ τς Κυριακς φορούσαμε ὅλοι τά καθαρά μας ροχα καί σώρουχα καί πηγαίναμε στήν κκλησία.
πατέρας μας σηκωνόταν πολύ πρωΐ, φο κανε τήν προσευχή του, μετά διάβαζε τούς Χαιρετισμούς το ησο Χριστο πό τό ρολόγιο καί κατόπιν διάβαζε περικοπές πό τήν Καινή Διαθήκη. Ὅταν ναχωρούσαμε γιά τήν κκλησία, πρτα ζητούσαμε συγγνώμη ο μέν πό τούς δέ: «Συγχωρέστε», καί «ὁ Θεός νά σέ συγχωρέση!» Αὐτό συνέβαινε ὄχι μόνο μεταξύ μας, μέ τούς ἀνθρώπους τοῦ σπιτιοῦ μας, ἀλλά καί μέ τούς γείτονες. …….
Τίς νηστε
ες, τίς τρες μέρες τῆς βδομάδος Δευτέρα, Τετάρτη καί Παρασκευή, καθώς καί τίς μεγάλες νηστεες τίς κρατοσε μέ πολλή ελάβεια καί κρίβεια, καθώς καί τά μικρά παιδιά, στω καί νά σαν ρρωστα.

Μεγάλη Τεσσαρακοστή το να γεγονός σημαντικό στήν χριστιανική ζωή λων μας. Εἴχαμε σκεύη διατηρημένα μόνο γι᾿ ατόν τόν καιρό: πως λεκάνες, πιάτα καί κουτάλια. Τό Πάσχα καί τά Χριστούγεννα οί γιορτές στά χωριά μας διαρκοσαν πολλές μέρες.
…….
μητέρα μου το μία νεπανάληπτη νοικοκυρά. Ατή ραβε, φαινε στόν ργαλειό, πλεκε.

Μᾶ
ς ἔκανε ἡ ἴδια ὅλα τά ἐνδύματά μας: Ὑποκάμισα, παλτά, γελέκια, ζακέτες, καθώς καί βελέντζες καί ἄλλα σκεπάσματα γιά τά κρεββάτια μας.

Ἐμεγάλωσε ὀκτώ παιδιά, ἕξι κορίτσια καί δύο ἀγόρια καί μᾶς ἀνέθρεψε ὅλα μέ τόν φόβο τοῦ Θεοῦ, μέ σεβασμό ἀπέναντι στούς ἀνθρώπους καί μέ τιμή. Δέν λυπόταν νά μᾶς δέρνη κιόλας, ὅταν χαλούσαμε τήν τάξι τοῦ
«κοινοβίου» της.
…….Ε
λάβεια, πίστις, κπλήρωσις τν χριστιανικν μας παραδοσιακν καθηκόντων μς εχαν γίνει φυσική συνήθεια. πήγαζαν μέσα πό τήν παρξί της. μοίως γάπη της γιά τόν Θεό, καλωσύνη, μετριοφροσύνη της…
…….
Κάποτε,
ταν ερέθηκα στό καταφύγιο τς πόλεως Μπροστένι, πγα μία πίσκεψι καί νά μείνω τό γιο Πάσχα στό σπίτι μας, καί θυμήθηκα τίς χριστιανικές μας συνήθειες τίς ποες δέν εδα πάλι πό τήν παιδική μου ἡλικία. μπόρεσα νά συνομιλήσω μαζί της καί κατάλαβα τότε πόσο βαθειά το χριστιανική της ζωή.
…….
Τήν Μεγάλη Πέμπτη
ἀναχώρησε τό πρωΐ ἀπό τό σπίτι, καί ὅταν ἐπέστρεψε καί τήν ἐρώτησα, ἔμαθα μέ μεγάλη μου ἔκπληξι ὅτι εἶχε πάει σέ μιά ἀσθενῆ γειτόνισσα νά τῆς κάνη ἕνα δῶρο, νά τῆς πλύνη τά πόδια εἰς ἀνάμνησιν τῆς ταπεινώσεως τοῦ Ἰησοῦ μας πρό τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου.

«
Κύριος νά πλύνη τά πόδια τν Μαθητν Του κι γώ νά μή κάνω τίποτε γι᾿ Ατόν; Μο πήντησε. καμα κι γώ κάτι παρόμοιο. Ἔπλυνα τά πόδια τῆς Μαρίας τοῦ Γαβριήλ, ἡ ὁποία εἶναι ἄρρωστη στό κρεββάτι, καί τῆς ἐφόρεσα ἕνα ζευγάρι κάλτσες ἀπό τίς δικές μας καινούργιες».
Τήν Μεγάλη Παρασκευή
το λη τήν μέρα μέ τά μάτια της δακρυσμένα. «ταν σκέπτωμαι, μο λεγε, πόσα πέφερε Κύριός μας ησοῦς Χριστός γιά μς, μο ρχεται νά κλαίω καί νά στενάζω πό πόνο».

…….Τό Μέγα Σάββατο,
ταν μες θαυμάζαμε τά τσουρέκια καί τά κουλούρια πού μς παρεσκεύαζε γιά τό Πάσχα, ατή μς λεγε: «Τά καμα τόσο ραα χι γιά νά τά εχαριστηθτε τρώγοντάς τα, διότι δέν μοῦ ρχεται οτε νά γγίξω, λλά τά κανα τσι πρτα γιά τήν δόξα το Κυρίου μας, πού αριο νασταίνεται».


http://www.paterikiorthodoxia.com/2014/02/mia-mitera-orthodoxi.html


ΠΗΓΗ:  ΚΛΙΚ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου